Volgens de KNAU zijn deelnemers aan loopevenementen regelmatig ontevreden over hun tijden. Tegenwoordig lopen veel hardlopers met een GPS. Onderzocht is dat de nauwkeurigheid van GPS 1-2% afwijkt. Teleurgesteld over hun prestaties foeteren de lopers op de organisatie: 'Als dat 10 kilometer was, dan vreet ik mijn schoen op'. Misschien zou het beter zijn als we onze horloges wegslikten.

Ik draag eigenlijk alleen een horloge als ik ga hardlopen, uitgerekend op het moment dat ik me wil ontkoppelen van het dreunende ritme van werk en gezin. Een minuscuul onderzoekje via Facebook en Twitter leert dat ik niet de enige ben. Op een enkele dwaalgast na, gaat geen loper op pad zonder horloge. Sterker nog, we drukken op pauze bij het verkeerslicht en lopen heen en weer door de straat indien de geplande tijd of afstand nog niet compleet is. In de psychologie hebben ze daar een woord voor: dwangneurose.

Toen ik in de jaren tachtig begon met hardlopen, had ik geen horloge. Zodra ik mijn surfbermuda, verschoten T-shirt en New Balance tennisschoenen aanhad, keek ik op de klok in de huiskamer en jakkerde ik de deur uit. Na een rondje door de polder scheurde ik naar binnen en keek ik snel weer op de klok. Wat haatte ik het, als iemand de deur op slot had gedaan of mijn broer de weg versperde in de keuken. Elke seconde telde.

Mijn eerste hardloophorloge was een Swatch met stopwatch-functie. Als je op start drukte, vlogen de wijzers naar de twaalf. De grote wijzer gaf de seconden aan, de kleine de minuten. Tijdens mijn eerste marathon moest ik daardoor onthouden hoeveel uren er verstreken waren, terwijl de ervaren loper weet dat zelfs de eenvoudigste rekensom na dertig kilometer lopen een opgave wordt. Het mooiste was de stopknop. Als je daar op drukte, maakte de wijzers een ererondje om daarna in de actuele tijd terug te keren. Helaas is het horloge van mijn pols gerukt in het centrum van Lima, anders gebruikte ik het nog.

Inmiddels heb ik een Garmin Forerunner 310XT, de Rolls Royce onder de hardloophorloges. Eigenlijk is het apparaat niet aan mij besteed. Ik gebruik alleen de tijd en de afstand. Toch moet het horloge altijd om. Hardlopers zijn verslaafd aan de tijd, hoe relatief die ook is. Zo liep ik afgelopen zondag tijdens mijn lange duurloop een nieuw wereldrecord op de 1.000 meter. Terwijl ik bij De Bilt onder de A28 doorliep, dook ik zomaar onder de twee minuten. Kenenisa Bekele, vreet je schoen op!

Januari, 2012
Tim van der Veer