Filmmaker Alex Vero wilde zich als recreatieve loper kwalificeren voor de olympische marathon in Peking. Dat bleek een brug te ver, maar toch bleek zijn project goed voor een overwinning.

Als een 102 kilo zwaar 'zwijn', fors drinkend, astmatisch en rokend, besloot Alex Vero zich te storten op een gruwelijk trainingsregime. De Brit koos dan ook geen kinderachtig doel: deelname aan de olympische marathon. Tevens lag er nóg een uitdaging, want het idee was bovendien een prachtig onderwerp voor een documentaire. Waarom hij dit plan opvatte? Een kwestie van geloofwaardigheid. En verder speelden natuurlijk ook ambitie, plezier in het lopen en de persoonlijke uitdaging een rol.

'Als kind heb ik lopen altijd gehaat', begint hij. 'Ik heb met name slechte herinneringen aan de verplichte veldlopen op de middelbare school. Hijgend en vermoeid lummelde ik maar wat op het parkoers. Vaak kwam ik na de laatste bocht tot de ontdekking dat het finishdoek al was ingepakt en iedereen was verdwenen. Door deze demoraliserende en vernederende ervaring bleef er nog maar weinig motivatie over om ooit weer te lopen.

Op mijn zestiende bestond mijn leven voornamelijk uit videospelletjes en junkfood. Met als gevolg dat mijn gewicht explodeerde tot 108 kilo. Mijn huisarts legde uit dat ik op weg was naar een levensloop vol met ziekten die te maken hadden met mijn overgewicht. Dat bericht kwam hard aan en ik nam me voor om mijn leven op z'n kop te zetten.'

Vero werd loper, en zelfs marathonloper, en toen begon het hem te dagen dat hij nauwelijks andere Britse marathonlopers kende dan Paula Radcliffe en Jon Brown. 'Ik ben dat gaan onderzoeken en ontdekte dat er nog enkele goede Britse marathonlopers waren, al had niemand het niveau van de Kenianen en Ethiopiërs. In 1985 bleven 105 Britse mannen in de marathon van Londen onder de 2.20 uur, maar slechts een handvol lukte dat in 2007.

Als documentairemaker werd ik door dit onderwerp gegrepen. Ik vroeg me af hoezeer ik me als marathonloper kon verbeteren als ik me helemaal op de training zou storten. Ik was ervan overtuigd dat het een aangrijpende documentaire zou worden. Ik wilde de kijkers niet alleen een idee geven van de zwaarte van een marathontraining, maar ook laten zien dat je met een beetje talent en een hoop toewijding veel progressie kunt boeken. En je misschien zelfs voor de Spelen kunt plaatsen. Een luchtkasteel? Misschien. Maar voor mij is niets onmogelijk totdat het tegendeel is bewezen. Ik begon meteen te trainen en te filmen.'

Het eindresultaat, Running to the Limits, won eind 2009 de prijs voor Beste Documentaire op het Norwich Film Festival. De dvd (54 minuten, met diverse extra’s) is vanaf maandag 15 februari te koop.

Een trailer van de documentaire en verdere informatie vindt u hier.