Op zoek naar een idee voor deze column, vroeg ik advies aan mijn Twitter-vrienden. Voor de lezer die nu peinzend zijn pijpje leeg klopt tegen de hak van zijn Birkenstock: Twitter is een internetprogramma waarmee Obama zijn overwinning heeft behaald en jij met je vrienden kunt delen dat je vanavond platgekookte witlof eet. Een sociaal netwerk.

Tussen vaagheden als “iets met joggende hamsters” en “Mach jetzt einfach viel Geld”, zat een tip van @tonb: “schoenen die Twitteren”. Na een beetje surfen stuitte ik op http://twiike.com. Met het Nike+ setje kun je online je hardlooplogboek bijhouden en met anderen delen. Twiike is een extraatje. Het zendt automatisch je laatste Nike+ informatie naar je eigen Twitter account. Dat ziet er dan zo uit: “ran 5.71 mi @ a 07:41/mi pace with Nike+ on 09/14/2009 (run time: 43:57)”.

De eerste keer dat ik ging hardlopen, droeg ik een verschoten T-shirt, een surfbermuda en tennisschoenen van NewBalance. In de polder bij Simonshaven strekten ganzen hun nek om die slungelige tiener te zien voorbij hobbelen. Mijn adem piepte, mijn benen waren van klei. Maar ik dacht aan Nancy, Jacqueline, Mandy, Petra; kom, hoe heette ze ook alweer. Ze had lange, korte haren, een Bobline, reebruine ogen, hemelblauw, bijna geen puistjes. In mijn hoofd klonk muziek van de Avondspits.

Naarmate de kilometers vorderden werd mijn hoofd leger. Beelden vervaagden, stemmen verstomden. Toen ik bij het huis van mijn ouders tot stilstand kwam, was het alsof ik ontwaakte uit een diepe, dromenloze slaap. Ik had aan niets gedacht, alleen gelopen. En ik voelde me - in de taal van toen – onwijs gaaf.

Van het weekend was ik op een feestje. Iemand vroeg wat er leuk aan hardlopen is. Die vraag is me al vaak gesteld en meestal zit er een boodschap achter: “waarom martel jij jezelf, raar skelet?” Maar dit keer niet, dus zocht ik naar het echte antwoord. Eigenlijk is er sinds dat eerste rondje hardlopen niets veranderd. Het is een kwestie van loskoppelen: even geen werk, geen gezin, geen boodschappen, even niet schrijven, niet praten. Niet extravert, maar introvert. Offline, stilte.

En dat brengt me terug bij de schoenen die Twitteren. Altijd alles met iedereen willen delen strookt niet met de essentie van het lopen. Daarmee ontzeg je jezelf het geluk. Vergeet de klok, vergeet je vrienden, sluit de deur en loop. Kies een route die je nog niet kende en verdwaal.

Disconnect!

Tim van der Veer
September, 2009

Meer columns van Tim