Dat Herman Koch (52) direct reageerde op het interviewverzoek, kan te maken hebben met de verschijning van zijn nieuwe boek Denken aan Bruce Kennedy. Koch, vooral bekend uit Jiskefet, is echter ook gaarne apostel van de loopsport. Lopen leek de auteur van het komende Groot Dictee der Nederlandse Taal altijd een domme bezigheid. Inmiddels heeft hij ‘als een EO-achtige zeikerd’ velen bekeerd.
Lopen in Jiskefet:
‘Lopen had wel een item kunnen zijn. Michiel Romeyn loopt al langer dan ik, maar daarvoor waren wij van die types die door het open autoraampje lopers van alles toeriepen. Het is zó erg en zó flauw, maar wij dachten: laten we dat gewoon vrolijk doen. Waarom gaan mensen dom lopen hollen over een of ander paadje? Nu ik zelf loop, denk ik eerder aan lopers die helemaal ADHD worden van dat rennen. Dolf Jansen – een aardige jongen – leent zich heel goed voor een parodie.’
Kunst en sport:
‘Er was een periode, die ook ik heb meegemaakt, dat teksten van Bob Dylan en sjekkies roken meer status gaven dan sport. Maar onlangs las ik nog een onderzoek over Amerikaanse schrijvers die twintig jaar geleden allemaal alcoholist waren en nu allemaal joggen. In interviews met schrijvers komt het lopen steeds vaker ter sprake. Haruki Murakami, de Japanner die voor de Nobelprijs in aanmerking zou kunnen komen, schrijft elke ochtend en gaat daarna élke dag tien kilometer rennen. Maar een dubbele whisky is ook een goede remedie om het schrijven weer even uit je hoofd te zetten.’
Inspiratiebron:
‘Ik loop dankzij een aanstekelijke recensie van het boek van Joschka Fischer, Mein langer Lauf zu mir selbst. Ik ben er bijna vijf jaar geleden mee begonnen en er nooit meer mee opgehouden. Ik moest iets meer aan sport doen, en dacht: laat ik nu iets doen, waar ik een hekel aan heb. Dat is mijn intuïtie. De meeste mensen die ik ken, vinden het in eerste instantie onbegrijpelijk dat ik loop en dat ik het leuk vind. En dat heb ik zelf ook heel lang onbegrijpelijk gevonden.’
Tekst: Ysbrand Visser / Foto: Fjodor C. Buis
[19-11-2005]
