Comrades Marathon, the ultimate human race!

Been there, done it and got the Comrades t-shirt! Wat een ongelofelijke ervaring.

Zondag 30 mei, half zes in de ochtend. Ik stond eindelijk aan de start in Pietermaritzburg, Zuid-Afrika, om de Ultimate Human Race te lopen: de Comrades Ultra Marathon van 89 km. De wedstrijd werd voor de 85e keer gehouden en is een van de grootste sportevenementen in Zuid Afrika, vergelijkbaar met onze Elfstedentocht (maar dan wat warmer). Tussen de meer dan 20.000 lopers stonden 17 Nederlanders aan de start, waarvan een collega en ik er 2 waren. Ik woon inmiddels 6 jaar in Zuid Afrika en hardlopers spreken bijna altijd over de Comrades. Niemand is geïnteresseerd in hoeveel halve/hele marathons je hebt gelopen. De vraag is: hoe vaak heb je de Comrades uitgelopen? Uiteindelijk heb ik er dan ook maar aan toegeven en 5 maanden hard getraind (9 kilo afgevallen, 4 halve, 1 hele en 1 ultra (50km) gedaan en zo’n 900 trainingskilometers in de benen).

De eerste 10-15 km waren in het donker en koud. Toch stonden er al honderden mensen langs de weg te klappen en aanmoedigingen te schreeuwen, you’re almost there. Na de eerste grote heuvel, was op 27km het eerste officiële meetpunt. Met onze tussentijd van 3.30 lagen we mooi op schema. Inmiddels begon het warm te worden. De route naar het half way point was ongelooflijk zwaar, de weg ging over de bergen in Kwazulu Natal, soort Alpe d’Huez gevoel. Je rende, wandelde, at en dronk wat, keek op je stopwatch, maakte een praatje, zag andere lopers ook pijn lijden en rende weer door. Net voor het half way point stonden er vrienden met extra eten en een spandoek. Een goede mentale booster!

Het half way punt (45km) bereikten we in 5.51. Ik dacht dat we nu de top van de bergen wel gezien hadden maar het bleef maar omhoog gaan. We bereikten het 47km punt. Het idee dat na meer dan 6 uur ploeteren we nog een “gewone” marathon moesten lopen, om depressief van te worden... De mogelijke sub 11 uur finish hadden we inmiddels laten varen en concentreerden ons op het uitlopen binnen de 12 uur.

Het hele gebeuren was ook een aaneenschakeling van eten en drinken. Om de 2-3km waren er waterposten met energiedrank, cola, water, bananen, sinasappelen, etc. Je bleef eten en drinken om je energie op peil te houden. Maar na 5-6 uur energiegels had ik het wel gehad met al dat vloeibare voedsel. Een heerlijk aardappel met zout smaakte dan ook geweldig.
Met nog 35km te gaan, ging de weg naar beneden. Vanaf dat moment begon ik me sterk te voelen. Voor het eerst had ik ook het gevoel dat we de Comrades uit gingen lopen.

De tijdslimiet is maximaal 12 uur; 1 seconde na 12 uur wordt de finish gesloten en krijg je geen medaille, erg zuur ... Het gros van lopers (65%) finisht tussen 11 en 12 uur. Voor diegene die onder de 11 uur finishen zijn er andere medailles (sub 11 uur, sub 9 uur, sub 7.30 en sub 6 uur hebben verschillende medailles), allemaal een mooie stimulans om nog harder te lopen. Deze tradities maakt de Comrades ook zo speciaal.

Na wat goede stukken heuvel af en inmiddels toch ook behoorlijk wat pijn in de benen en knieën, kwamen we bij het laatste meetpunt. De stopwatch stond inmiddels op 10.45 en we hadden nog 7km te gaan. Vanaf daar wist ik zeker dat we race uit gingen lopen. Alhoewel, je altijd nog kramp kunt krijgen. Het laatste stuk ging over de snelweg rond en in Durban. Hier stonden ook weer veel mensen langs de weg om je aan te moedigen.

Het laatste bord, 1km to go, was een absolute opluchting. We gingen het halen! Na 500 meter draaiden we het cricketstadion van Durban binnen. Hier zatten 30.000 toeschouwers te juichen voor iedereen die binnenkwam. We moesten nog 1 ronde door het stadion. We voelden vanaf daar helemaal geen pijn meer, een euforisch gevoel nam de overhand. Door de finish, de blijheid en de runner’s high
Het uitlopen van de Comrades betekende ook dat de 2 goede doelen waar ik voor liep, de Nederlandse Hartstichting en de Oosterlig NG Kerk in Pretoria, een mooie bijdrage kunnen verwachten. Ik heb circa 4.000,- EUR bij elkaar gelopen. Ik vind het geweldig om deze 100% particulier gefinancierde instellingen hiermee te kunnen ondersteunen.

Ondanks de spierpijn denk ik al weer aan volgend jaar. Debutanten die een back-to-back-finish behalen (d.w.z. het jaar na je debuut weer finishen), krijgen een speciale medaille... Allemaal onderdeel van wat de Comrades uniek maakt en wat terecht de Ultimate Human Race genoemd mag worden.

Frank Burgers, Pretoria, mei 2010