Lissabon, zondagochtend, tien voor elf. Fernando Fernandes loopt op ons af en glimlacht sip. 'You run the half marathon too?' We knikken en glimlachen sip terug. Doelloos leunen we tegen een hek. Fernando vertelt mistroostig dat hij vandaag onder de 1.30 uur wilde lopen. Maar als we elkaar treffen bij de start, is de Meia Maratona de Lisboa allang vertrokken. Zonder hem. En zonder ons.

Twintig minuten geleden klonk het startschot, toen wij nog probeerden een vlezige massa van Portugese dagjesmensen te doorkruisen. De afgetrainde Portugees met startnummer 2631 heeft net als wij vastgezeten in een onvoorstelbare menselijke file van 35.000 personen. Jong, oud, hip, sportief, doorrookt, nog half bezopen, in rolstoel, met kinderwagen. Allemaal bewegen ze langzaam door twee smalle corridors, om de befaamde rode hangbrug over de Taag te bereiken. De brug is inmiddels over de volle breedte verstopt met elkaar uitgebreid fotograferende gezinnen die zich hebben ingeschreven voor een zevenenhalve kilometer lange minimarathon.

-------------

Waar ’s avonds de weemoedige fado klinkt, waar de koffie en de vis niet duur worden betaald, waar de zon het voorjaar beschijnt, waar 35.000 mensen zich op zondagochtend verzamelen voor een van Europa’s grootste loopevenementen, daar past slechts gelukzaligheid. Echter niet voor Dirk Jan Roeleven, die voor Runner’s World verslag doet van een treurig avontuur.

Lees het complete verhaal in de nieuwe Runner's World, die vanaf morgen in de winkel en brievenbus ligt. Lees hier de inhoudsopgave!

---