Een hardloper als president, aan dat idee moeten veel Fransen nog wennen. Totdat Nicolas Sarkozy zijn opwachting maakte in het Elysée, meden Franse presidenten zorgvuldig elke vorm van openbare sportbeoefening.

‘Sarko’ wordt kortom een zeker gebrek aan presidentiële waardigheid verweten. Linkse intellectuelen beschouwen zijn liefde voor het lopen niet alleen als on-Frans, maar zelfs als een rechts complot om zijn onderdanen te hersenspoelen. De kritiek stak direct na zijn verkiezingswinst de kop op, toen bleek dat Sarkozy de trappen van het statige presidentiële paleis vrijwel dagelijks in bezwete hardloopkleding besteeg.

Op de televisie smeekte filosoof Alain Finkielkraut de president om een punt te zetten achter dit 'onwaardige' gedrag. Hij zou volgens Finkielkraut moeten gaan wandelen, net als Socrates, dichter Arthur Rimbaud en andere wijze mannen. Finkielkraut: 'De westerse beschaving dankt zijn oorsprong aan een stevige wandeling. Wandelen is een spirituele bezigheid, hardlopen is een misplaatste vorm van lichaamsmanagement. De loper denkt dat hij zichzelf onder controle heeft, maar het heeft niets te maken met meditatie.'

Veel Fransen beschouwen 'joggen' als een geïmporteerde Amerikaanse vinding die gepaard gaat met ongezonde eigenschappen, zoals streberigheid en individualisme. Een atletiekcoach wees er fijntjes op dat de looptechniek van Sarkozy erbarmelijk is en dat een streng dieet hem minstens zo goed zal helpen om in vorm te blijven. ‘Supersarko' lapt alle kritiek aan zijn laars: als het even kan loopt hij zijn trainingsrondje. Tot overmaat van ramp doet hij dat meestal in het gezelschap van premier François Fillon, eveneens een fanatieke loper.

Dit artikel staat in de nieuwe Runner's World, die vanaf heden verkrijgbaar is.

Lees hier de inhoudsopgave