Afgezien van de snelweg, is er geen straatje of paadje in een cirkel van tien kilometer rond mijn huis dat ik nooit heb uitgeprobeerd. Sterker nog, om me helemaal vrij te voelen, loop ik regelmatig dwars door het bos, steek een weiland over of ploeg door de berm van een sloot tot ik niet verder kan. Een beetje hardloper komt overal en maakt daardoor de vreemdste dingen mee.

Wanneer ik op Facebook vraag ‘Wat is het gekste dat je ooit tijdens het hardlopen bent tegengekomen?’, stromen de antwoorden meteen binnen. Joost van Loo rapporteert dat hij tijdens een rondje door de polders van Hoogland een man in een kilt zag die voluit op een doedelzak speelde. Highlander in Hoogland? Hallo Marion uit Amersfoort, waarvan mijn verfijnde journalistieke neus zegt dat haar voornaam niet echt Hallo is, keek vreemd op toen ze onlangs drie Middeleeuwse ridders tegenkwam die elk een geit uitlieten. En de Zweedse ultraloper Rune Larsson, die ooit 373 kilometer in 48 uur wist te overbruggen, liep tijdens een van zijn lange trainingen door de Zweedse bossen plots een kangaroe tegen het lijf.

Verder surfend vind ik talloze berichten over hardlopers die de vreemdste zaken meemaken. Zo is de Finse politie een onderzoek gestart naar aanleiding van een opmerkelijke vondst in een Fins bos. Een hardloper vond in de middle of nowhere honderden verpakkingen van 400 gram gehakt die op elkaar gestapeld waren. Het voorval is des te opmerkelijker omdat er in de wijde omgeving van de vindplaats geen enkele winkel te vinden is.

Ga hardlopen, dan maak je nog eens wat mee! Maar wees voorzichtig: curiosity killed the cat. Toen ik zelf laatst door de polders bij Houten liep, besloot ik een vaag tractorspoor langs de A12 in te slaan. Jammergenoeg stond ik na honderd meter stil. Een wildernis van bramenstruiken versperde me de weg. Net toen ik wilde omdraaien, zag ik in de struiken een hol. Duidelijk door mensen uitgespaard tussen de bramentakken. In het hol lag iets. Een groot pak, gewikkeld in bruin tape. Nieuwsgierig schoof ik het pak met mijn voet wat dichterbij om het beter te kunnen bekijken. Toen deinsde ik geschrokken achteruit. Het pak bestond uit honderden kleine plastic zakjes, allemaal gevuld met wit poeder. Ik keek om me heen: niemand, wegwezen, snel! Die dag heb ik een nieuw wereldrecord gelopen. Zonder doping.

Tim van der Veer
Augustus, 2011