Saskia van Vugt won een loopwedstrijd terwijl ze bijna vijf maanden zwanger was van een tweeling. Verstandig of niet?

Van Vugt: ‘Ondanks de regen vertrek ik naar de Bosmarathon in Soest, 10,5 kilometer aan bospaden en modderpoelen. Tijdens de warming-up zie ik de mensen kijken en op mijn buik wijzen. ‘Voel je het niet klotsen?’, ‘Doe je wel voorzichtig?’ en: ‘Dat is valsspelen, zo met z’n tweeën.’ Ik denk er het mijne van. Ik ben van plan gewoon te gaan genieten van een mooi rondje door het bos in de frisse herfstlucht. Even alles bewegen, nu het nog kan!

Klaar? Ja hoor! Af! Jippie, we mogen! Meteen door een modderpoel achter de eerste bocht. Wat een geglibber! Ik neem meteen wat gas terug. Ik heb de gynaecoloog immers beloofd voorzichtig te doen. Voor de kinderen in mijn buik kan zo’n stukje hardlopen geen kwaad. Die worden wel lekker in slaap gedeind. Al sinds ze slechts klompjes cellen waren, zijn ze al gewend aan mijn vooroverbuigen om de hardloopschoenen aan te trekken, een uurtje heen en weer stuiteren volgt. Inmiddels is zelfs wetenschappelijk aangetoond dat maximale inspanning tijdens de hele zwangerschap goed mogelijk is, evenals submaximale duurinspanning. Ook lijkt er voor rennende moeders zelfs een gunstig effect te zijn op het verloop van de bevalling. Het enige gevaar zit ’m in de verwekende gewrichten. Oppassen dus waar ik mijn voeten zet.

Voor een verbaasd publiek word ik binnengehaald als eerste vrouw op de 10.5 kilometer. Met een bosje bloemen en een medaille keer ik huiswaarts.’