Mevrouw Van der Veer en ik hebben een nieuw hoogtepunt in onze relatie bereikt: sinds kort proppen we allebei de wasmand vol met stinkende hardloopkleren. Ik heb nooit geprobeerd om haar aan te steken met het loopvirus maar ze heeft het stevig te pakken. Wel even wennen. Op zondagochtend is het knokken wie als eerste zijn duurloop mag doen. Meestal wint zij, galant als ik ben, bovendien haat ik hardlopen als de pindakaas nog in mijn benen zit.

Ondanks de vurige wens om immer origineel te zijn, blijkt onze huiselijke trend een afspiegeling van de samenleving. Nederland telt vier miljoen hardlopers en er komen er steeds meer bij. De KNAU noemt het de Tweede Loopgolf. De Eerste Loopgolf begon in de jaren zeventig, toen hardlopen veranderde van wedstrijdsport naar recreatiesport. De groei stagneerde in de jaren negentig, maar inmiddels zitten we volop in de Tweede Loopgolf. En die bestaat vooral uit vrouwen, waaronder Mevrouw Van der Veer.

Onlangs interviewde ik drie vrouwen voor een hardloopboek dat ik aan het schrijven ben. Op een zonnig terras in Amsterdam legde ik hen de hamvraag voor: waarom? Hardlopen start bij de wens om een betere conditie maar het is de mentale bonus waardoor je blijft lopen. De drie vrouwen, waaronder een absolute beginner, een stevige doorloper en een ultra-trailer, stelden vast dat de Tweede Loopgolf een kwestie van emancipatie is. Vrouwen liepen achter, letterlijk. De achterstand wordt ingehaald maar hardlopen kan ook bijdragen aan emancipatie. Als je loopt, ervaar je hoe je meer kunt bereiken dan je voor mogelijk hield. Dat verbetert het zelfvertrouwen, ook buiten de sport.

Daar werk ik graag aan mee, ook al betekent het dat ik met mijn neus dicht een met zweet doordrenkte sport BH in de wasmachine moet deponeren. Maar niet iedereen is even coöperatief. Zo zakten de tights van mijn afgetrainde kont, toen ik las dat Paula Radcliffe haar wereldrecord op de marathon moest inleveren. De IAAF heeft een nieuwe regel ingesteld dat vrouwen slechts een wereldrecord kunnen lopen, als er alleen vrouwen meedoen.

Ik zie tien grijze heren met sigaren en cognac, uitgezakt in de lederen fauteuils van de Ritz:
“Heren, we zijn het dus eens. We roepen die hardlopende vrouwen een halt toe, met hun glimmende gympen, roze pakjes en opgewekte stemmetjes. Om te beginnen met die akelige Radcliffe, voordat ze nog sneller dan de mannen wordt. De aanpak der ontmoediging. Een toost op onszelf, de mannen!”
“Hear, hear!”

Er bestaan gewoon geen vrouwen die Paula’s recordtempo kunnen hazen. Met de nieuwe IAAF-regel ontzeggen we onszelf een magistrale kans om het menselijk vermogen te verkennen, de essentie van topsport. Een glazen plafond, noemen ze dat. Bij wijze van protest draai ik vandaag nog maar eens een wasje voor Mevrouw Van der Veer.

Tim van der Veer
Oktober, 2011