Na al weer een paar hele marathons in Etten-leur gelopen te hebben en 3 maal de RoParun heb ik nog steeds niet dat gevoel van dit is het, dus ga ik op zoek naar weer een nieuwe uitdaging.

Als ik in 2007 de marathon in Etten heb gelopen weet ik het, ik ga naar Zwitserland de Jungfrau-marathon doen. Helaas, helaas dat is op 5 september 2008 en laat dan net een familielid trouwen dus dat gaat niet door, plannen in de koelkast. Dan in Etten maar weer de hele, leuk we zijn met meerdere dit jaar voor de hele aan het trainen. Als ik aan het lopen ben gaat weer die Jungfrau door mijn hoofd, oké volgend jaar doe ik het, besluit ik onder het lopen. Gegevens van de Jungfrau opgezocht informatie over het hoogteverschil ed. Vakantie erbij plannen in Italië, of ergens in die hoek. Daar komt hij weer die ”maar”, maar mijn lieftallige echtgenoot wil ook een beetje vakantie en voordat we er erg in hebben, zitten we all-in in Turkije en wel tot en met 4 september, dus “Jungfrau 2009” helaas dat gaat niet door. Nu het grote voordeel van internet je kunt de hele wereld binnenhalen en wat vind ik de Graubunden-marathon ook in Zwitserland aan de andere kant dat wel en het hoogte verschil is ook iets anders en meer, maar dat zijn tot dan nog maar details. Dit is hem, dat ga ik doen op 27 juni ‘09.

Nu ga ik een planning maken, een trainingschema zoeken en alle informatie die ik denk nodig te hebben. Dat valt dus niet mee om hier iets op te zoeken, mijn trainers hebben erg hun best gedaan om iets in elkaar te zetten, alleen kon ik mij zelf daar niet zo in vinden, sorry trainers. Daarom zelf aan de slag gegaan en iets in elkaar geflanst waar ik jullie niet mee zal lastig vallen, een paar hoogte punten zal ik noemen, een mountainbike parcours van 27 km in de Ardennen en een interval training van ongeveer 40 maal 1,5 kilometer als hoogtepunt, van Parijs naar Rotterdam met Pinksteren, als slagroom op het toetje, dan is het alleen nog maar bij houden tot een week voor de beruchte datum. Ook tussendoor op de roeitrainer voor de overige spieren en dat zal het moeten zijn.

Hoe dichter het bij de beruchte datum komt komen er toch wel wat twijfels, kijk eens naar dat hoogte profiel dat is toch wel heftig, eerste 17 kilometer een hoogte verschil van1300 meter en dan zijn de eerste kilometers nog vlak, oei oei. Die paadjes, wat zijn dat nou voor paadjes, naast je 500 meter naar beneden kijken. Zal ik wel goed getraind hebben, dat laatste stuk is toch wel heftig een top van 2865 krijg je dan geen last van de hoogte. Geboekt is geboekt en zij die sterven gaan groeten, ik ga gewoon zien wat er gebeuren gaat.

We vertrekken op donderdag dan kan ik nog een beetje rondkijken mijn startnummer op halen en mijn trouwste fan, nee niet de hond maar mijn vrouw, kan ook een beetje naar een plaatsje zoeken om te kijken en mij te zien finishen. ‘s morgens de stom en dom ingesteld en weg zijn we. Na 700 km. komen we bij de grens van Oostenrijk, wat Oostenrijk, we moeten toch naar Zwitserland wat is dit nu weer. Kijken en nog eens kijken maar stom en dom stuurt ons door Oostenrijk naar Zwitserland, dus zo dom is dat ding nou ook weer niet. Uiteindelijk komen we op plaats van bestemming. Die nacht droom ik weer van het parcours, rustig berg op kleine pasjes wandelen als het te steil is.

Naar wat gegeten te hebben gaan we maar eens kijken waar het allemaal om gaat, de loop. Jezus wat zijn die bergen hoog, mijn goeie god wat zijn die paadjes slecht. Na het startnummer opgehaald te hebben krijgen we het advies om de kleding aan te passen aan het weer. Op de top is morgen als we aankomen tussen de 5 en 7 graden. Er lopen nog wat Nederlanders rond eentje heeft ook de Jungfrau al gedaan en zegt, gewoon lopen en genieten. Een ander komt voor de 20 miles, 30,7 km en weet ook niet zo goed waar hij aan begonnen is. Dat geld dus ook voor mij, waar ben ik aan begonnen. Ik ben hier en nu moet ik gewoon. Eindelijk de grote dag is aangebroken, als we uit bed komen is het mistig kil en het regent wat, super loop weer eigenlijk. Wat moet ik aan helaas heb ik geen runningteamshirt dus loop ik in Achilles kleuren de berg op. Op naar het start vak en als ik er in sta kijk ik eens rond, wat een allegaartje denk ik, ik zie niemand anders van Achilles. Na mijn vrouw een dikke kus geven te hebben, gaat het, in het Duits, nog 1 minuut. Ik kijk nog even naar mijn vrouw, sterk spul hè die fishermans friend.

Pang, weg zijn we!

De eerste km kijk ik op mijn horloge 6 minuten, oké ik stond achteraan en het is gewoon vlak kilometer 2 komt eraan en die is in 5 minuten en nu kijk ik niet meer op mijn horloge tot ik boven ben, alles gaat nu op gevoel en dat is het, besluit ik. Ik loop bij 2 Nederlanders die een shirt aan hebben van de trans alpine run, hé dat is nog heftiger als dit laat mij maar een beetje bij hun blijven. Na 3 kilometer begint het een beetje vals plat te worden 5 a 6 % oké denk ik als dit zo blijft, lekker lopen ontspannen en genieten maar dan gaan we een bos in het wordt gewoon 15 % denk ik. Iedereen gaat over op een klein pasje of wandelen, ook die 2 Nederlanders en ik ook dus. Er staat en bordje verzorging over 200 meter, inderdaad verzorging sportdrank water bananen muesli repen. Ik pak sportdrank en mix met water. Ik blijf mijn eigen tempo lopen op gevoel en laat de rest achter mij. In mijn achterhoofd zit nog steeds het hoogte profiel en dat is stijgen tot en met 17 km. na de eerste echte klim valt het op dat er echte berggeiten bij zijn die ik op de stukken vals plat tot 5 % voorbij loop en dat hun mij weer voorbij komen als het wat heftiger wordt. Het blijft stijgen met soms stevig meer als 7% en dan weer vals plat 5%. Het is ondanks het weer genieten van de omgeving we lopen over een bospad met rechts een dal waardoor een riviertje stroomt ook diverse watervalletjes zien we links en rechts voorbij komen.

Na 10 kilometer gaan we het bos uit en lopen door de weilanden over een gravelpad met nog steeds een stijgingspercentage van 7% en stukken van meer waar ik over ga op wandelen net als de rest, op de berggeiten na.Onderweg hoor ik fans met bellen rammelen en dan roept er ineens een boe, o ja hier hebben de koeien bellen om. Bij ongeveer 15 kilometer gaan, we tussen de weilanden, op koeiesporen lopen, op ja wat is het zand, klei ik weet alleen dat het erg glad is als het nat is. Ik heb zoiets van oké het dalen mag nu wel gaan beginnen en na nog wat aanmoedigingen van het publiek dat toch wel links en rechts staat, hier roepen ze hop hop hop Jan, mijn naam, o ja dat staat op mijn nummer. Ik ben er op de eerste helft van de stijgende lijn 1700 meter boven nap, ik merk dat ik af en toe een beetje een licht dronken gevoel in mijn hoofd heb, zou dat van de hoogte zijn. Dan gaat het naar beneden, over de gravelpad ojee wat is dit heftig, rustig aan niet volluit, soepel blijven lopen, niet ingehouden lopen. Dan gaan we op het koeiespoor de rest naar beneden, dat is glad dus voorzichtig aan voor iedereen. Van het spoor gaan we het asfalt op naar een dorpje waar we weer leuke aanmoedigingen van de bevolking, met ratels en toeters en het hop hop hop horen.

Ineens is het gewoon vlak om te lopen, nou ja op wat vals plat na, 2%. We lopen door een dorpje en het gaat ineens weer heftig omhoog, 5 a 600 meter, even een plaagstootje bij ongeveer 25 kilometer, dan weer eens stukje omlaag en daar is het meer, de Heidsee op 1500 meter boven nap. Eerst even achterom een dorpje, om onder de weg door te gaan naar een rondje rond het meer. Dat is leuk 4 kilometer vlak. De hele tijd loopt er een vrouw bij mij die haar man en kinderen ziet en tegen hem zegt, in het Duits, dat ze tweede vrouw is. Achteraf zie ik in de uitslagen dat ze eerste was in haar categorie op de 20 miles.

Ik voel mij zelf echt goed en zie bij het einde van het rondje, waar de kabelbaan naar de top begint en ik als ik ga finishen straks mee naar beneden mag, mijn vrouw in de verte staan. Foto’s maken en ik kan gewoon nog lachen. Hier is ook weer een tunneltje onder de weg door, ai dat voel je al als het weer omhoog gaat. Op naar Lenzerheide waar een leuke doorkomst is en tevens de finish van de 20 miles. Leuk publiek en veel fans, hop hop hop Jan, bij de boog van de 20 miles roept de speaker, 185 Jan muller, end er komt aus die niederlande. We gaan weer door een tunnel met rechts degene die het dorp ingaan en links die op weg zijn naar de engeltjes in de hemel. Hier hebben we ons startnummer opgehaald en heb ik al een keer naar boven gekeken. Dat was even slikken, hier wordt het koren gescheiden van het kaf. Nu kan ik niet naar boven kijken, te mistig. Bij het terug uit komen van het tunneltje gaan we rechts en na 200 meter met een haarspeld bocht links, 15% omhoog, 100 meter haarspeldbocht rechts, zie ik dat 2 man die voor mij lopen de binnendoor route pakken het zijn watjes denk ik als ze terug op de weg zijn ben ik er ook weer, resultaat nul.

Dan, echt ineens, gaat het het bos in recht tegen een helling op waar je nog niet van durft te dromen. Wat is dit nu weer denk ik waar is de route, o dat zijn die lintjes aan de bomen, echt waar minimaal meer dan 20 % en alleen maar wortel steen en alles behalve een pad. Hier kan echt niemand hardlopen dit is nog niet eens wandelen, dit is klauteren, afzien maar ook leuk, toen nog wel denk ik nou! Dat was kilometer 31 tot 33 nu lopen we op een breed gravelpad, meer dan 10 %, in de mist de bomen zijn weg. Daar is de tussenstop van de kabelbaan kilometer 35, ineens zie ik mijn vrouw. Ze komt net hier aan zegt ze, heeft het koud en had mij nog niet gezien. Wij gaan verder, ik hoor iemand Limburgs praten en kijk om, zie een man wat ouder dan ik, hij zegt wat is dit stevig zeg, dit is niet te trainen ook niet bij ons in Limburg en langzaam loopt hij weer bij mij weg. Het is gedaan met hardlopen voor bijna iedereen het is wandelen nu, dit “wandelen” komt misschien erg zwak over maar is echt geen avondvierdaagse. Kilometer 35 zijn we voorbij het is gewoon vreselijk mistig en we lopen op, ja wat is het eigenlijk, een maanlandschap. Voor mij zie ik een schim en je hoort niks, alleen maar stilte. Voorbij kilometer 36 vraagt de schim voor me of we nog wel op de route zitten ik zeg dat ik het ook hoop en ja hoor daar is de verzorging weer. U vraagt zij hebben, om de kilometer stonden ze vanaf hier bleek achteraf, sportdrank, bouillon, water, thee, banaan, muesli repen en cola. We gaan naar 38, yes we zijn er bijna en wat er gaat nog komen. Ondertussen ligt er links en rechts al sneeuw, nog geen groene. Opeens klaart het wat op en zie ik mieren tegen een berg op kruipen, shit moet ik daar ook nog naar toe hoe kan dat het is nog maar 4 kilometer en 195 meter.

Nu gaat het beginnen, we lopen door de sneeuw, minimaal 30 cm hoog en 200 meter lang en kunnen onze ene voet net voor en boven de andere in de sneeuw stampen,15%stijging. Glijden uit vloeken en gaan weer door. De route is simpel er staan een paar paaltjes en daartussen zit een lint, dat wordt zelfs vastgehouden als steun. Na het stukje sneeuw, deze was al groen, volgt een maanlandschap van rots blokken met korstmos erop en zoeken we onze weg weer van lintje naar lintje. Soms kun je zien dat er al meer gelopen cq geklauterd is. We schieten op 40 kilometer en er is waarachtig weer een pad. Het is ineens weer helder en ik zie het beruchte EWZ boogje en miertjes die die kant opgaan. Dat was het want het is ook gelijk weer mistig. Shit daar moet ik heen, 2 kilometerlang en 300 meter omhoog, even rekenen, 15 %stijgingspercentage op 2500 meter boven nap hoogte ziekte duizelig misselijk en alles waar spieren zitten doet zeer, samen met de rest van het lijf. Hoelang zou ik hierover gedaan hebben per kilometer denk ik achteraf. Daar gaan we over het gravelpad, lang het diepe dal met soms “groene” sneeuw waar we weer door moeten. Bij 41 heb ik het eigenlijk wel gehad, iedereen is blij als hij zijn ene voet voor en boven de andere kan zetten, echt stapje voor stapje centimeter voor centimeter. Als ik even uitrust vragen degene die mij voorbij gaan of het nog gaat en sleuren mij mee, en ja hoor daar ga ik weer. Opeens een haarspeldbocht naar links even door de sneeuw en weer naar rechts, de man die mij op sleeptouw nam neemt een sprint en is weg. He, wat is dat nou voor gegil en gekrijs, wat doen die mensen hier op die berg. Dat, nee echt waar is dat, ja dat is: “DE FINISH”. Onvoorstelbaar dat was het ik ben er. Ook ik kan die laatste meters weer hardlopen en vlieg onder de boog door op naar de finish welke net achter de EWZ boog ligt. Alle engeltjes ik ben in de hemel 2865 meter boven nap. THE SKY IS THE LIMIT!

Ongelooflijk ik heb het gehaald nu even wat traantjes wegpinken, er was iemand die had zeker een paar minuten staan janken, vertelde mijn trouwste fan. Ondertussen hoor ik, het is echt te mistig om alles te zien, gegil en geschreeuw, alweer iemand gefinisht. Mijn vrouw staat mij op te wachten en we maken even nog een paar foto’s. Als ik ook een foto laat maken in mijn beruchte Roparun 2006 shirt heb ik weer fishermans friend en een snotlap nodig. He, denk ik dit was het, wat voelt het eigenlijk naar omstandigheden nog lekker aan, wat een super gevoel. We gaan met het kabelbaantje weer naar beneden, stappen over en zien niets meer van de top, jammer. Dit was het voor deze keer, organisatie familie, vrienden en alle anderen super en bedankt. Ook besef ik dat ik tevreden moet zijn met mijn lichaam, zo afmatten tot de finish en gewoon mijn eigen keus om dat te doen. Er zijn mensen met een ziekte die geen keus hebben en niet weten waar hun finish komt. Nu een dag later laat ik de hond uit, voelen de beentjes toch wel een beetje raar aan totaal geen coördinatie het is net of ik net kan lopen. Maar ook denk ik gelijk, ik wil meer, dus als er mensen interesse hebben! Hier is een website van www.graubuenden-marathon.ch en voor de liefhebbers er deden 304 deelnemers mee en ik ben als 127 gefinisht in 5:34.

Jan Muller