De halve marathon van Valencia werd op 21 november 2010 bij de vrouwen door Joyce Chepkirui in een nieuw parcoursrecord gewonnen (1.09.25) en bij de mannen door John Nzau Mwangangi (1.01.10). Van de 8051 deelnemers hebben ongeveer 7000 lopers de finish gehaald. Hoe zullen looptoeristen onder verrassende weersomstandigheden gepresteerd hebben?

Valencia heeft een blauwe atletiekbaan. Tegen deze kleur steken de sinaasappels aan de bomen duidelijk af. Enkele jaren geleden heb ik mij voor de blauwe baan laten fotograferen. In gewone kleren, zonder loopschoenen. Het verlangen werd toen geboren om eens mee te doen aan een loop in Valencia.

De atletiekbaan ligt midden in het stadspark Jardinas del Turia. Vroeger was de Turia een rivier die langs de stadspoorten en stadswallen stroomde naar de Middellandse Zee. Tegenwoordig is de rivier gedempt en scheidt het park de oude stad van de nieuwbouwwijken in het noorden.
Ongeveer 5 km ten oosten van de atletiekbaan eindigt de Jardinas del Turia in de voormalige monding bij de Middellandse Zee, waar futuristische gebouwen van de Cuidad de las Artes y las Ciences staan. Ten westen van de atletiekbaan gaan de Jardinas del Turia na 4 km over in het kilometer lange Parque de la Cabacera, dat eindigt bij een klein stuwmeertje. Bij een uitspanning kunnen waterfietsen worden gehuurd in de vorm van een zwaan; overigens het symbool van de Watergraafsmeer.

Door de parken van de gedempte Turia kunnen lopers heen en terug een parcours afleggen van ruim 20 km, waarbij zij onderweg basketball-, voetbalvelden, tennisbanen passeren, maar ook rock-’n-rollers onder de bruggen. Overdag en ’s avonds zijn er altijd lopers en fietsers in het park. Maar zwervers hebben ’s avonds de plek van de rock-‘n-rollers ingenomen.

Een blauwe baan, een stad vol sinaasappelbomen, een park vol symbolen van de Watergraafsmeer: welke entourage kun je je als loper van AV’23 nog meer wensen in het buitenland?*

“Als ze een koffertje op wieltjes heeft of alleen handbagage, dan mag ze meteen doorlopen naar de gate..!” Mie, ons nieuwe lid van AV’23 zit vast in de trein. Beter gezegd: tussen Amsterdam CS en Schiphol staat de trein stil omdat iemand zijn leven geen tijd meer gunde. Nog 50 minuten heeft Mie om het vliegtuig te halen. Mobiel telefoneren lukt niet, want de verbinding valt telkens weg. Eenvoudig laat zich raden wat de treinreizigers aan het proberen zijn en welke gedeelde zorg zij hebben.

Ik drink koffie en wil daarmee de tijd stillen. Juist op het moment dat we naar de gate willen gaan, klinkt de stem van Mie: “Ivo .. ik heb het gehaald”. In een uitgelaten stemming beginnen we aan onze vlucht op stoelen naast de nooduitgang van het vliegtuig. De stewardess legt uit dat de deur met één beweging geopend kan worden, en dat de deur niet meer opengetrapt en naar buiten geduwd hoeft te worden.”Ja,..dat was vroeger een heel gedoe ..” Met haar uitbundig schaterlachen trekt Mie de aandacht van vele passagiers. Als het vliegtuig op de luchthaven van Valencia landt, weet het “halve toestel” het doel van onze reis en dat ik een “snelle” loper zou zijn. Zeker is dat wij zondag tijdens het lopen van de halve marathon op veel aanmoedigingen kunnen rekenen. We? Mie ging toch alleen mee als supporter? Ze heeft weliswaar haar loopschoenen meegenomen, maar tot nu toe alleen aan de 8 km lange Lady’s Run van de Dam-tot-Damloop meegedaan. Nee, ingeschreven heeft ze zich niet.

Het is zaterdagochtend, 18°C, de dag voor de halve van Valencia. Vol trots kijkt Mie mij aan en zegt: “We lopen op de blauwe baan!” Sinds de marathon van Berlijn in 2008 heeft “de blauwe baan” een magische klank gekregen. Met bijzondere nadruk werd toen de finish van de ontbijtloop op de blauwe atletiekbaan in het Olympisch stadion van Berlijn aangeprezen. Nu lopen we over een parcours door de Jardines del Turia en op de blauwe baan onze spieren los. Net als bij de marathon van Berlijn is ook in Valencia de finish van de halve marathon niet op de blauwe baan. De start en finish zijn op de Calle Dr. Juan José Dómine bij de haven van Valencia. Hier gaan we vandaag mijn startnummer ophalen.

Onderweg besluit Mie zich ook in te schrijven. Na enige moeite lukt het haar een startnummer te krijgen, waarmee ze de echte halve marathon gaat lopen: de halve van de halve! Ten slotte heeft een sponsor van de halve van Valencia als slogan: “Impossible is nothing”. Als we onze nummers 665 en 8051 (hier het hoogste startnummer ooit) krijgen, wordt ons verteld dat voor morgen windkracht 5 wordt verwacht en bij de start een temperatuur 7°C. We haasten ons naar het warenhuis, want onze meegebrachte loopkleding was afgestemd op Spaanse temperaturen.

“Be faster” is de tekst op het singlet voor de dames en het shirt met korte mouw voor de mannen, dat de lopers bij het afhalen van hun startnummer kregen. Vandaag niet “Faster for a better time”, maar “to get warm”. Met nummer 665 sta ik tussen een kleine groep wedstrijdlopers vooraan bij de start. Met een beetje dringen had ik op de eerste rij kunnen komen en zouden mijn benen de volgende dag op de voorpaginafoto van de sportkrant Levante hebben gestaan.

Het startschot. Luid gejuich stijgt op van de tribunes. Meer dan 16.000 benen zetten zich in beweging. Mijn spieren voelen stijf en mijn hamstrings gespannen. Buiten wat te veel drank en de vette maaltijd van gisteravond, zijn het ook tekenen van overbelasting zo kort na de marathon van Amsterdam en de halve Berenloop op Terschelling. De ervaring heeft mij geleerd dat ik bij deze loop moet zien te waken voor kramp. Ik heb de indruk voor deze klacht eerder vatbaar te zijn na een vlucht vlak voor een loop. Ik ga voorzichtig met kleine pasjes van start en wordt dan ook op de Avenida Puerto links en rechts door talloze lopers ingehaald.

De eerste 7 km van het parcours voert door onaantrekkelijke nieuwbouw ten westen van de haven om weer terug te komen langs de start. Daar worden de lopers opnieuw door het massaal opgekomen publiek aangemoedigd. Zij spoeden zich nu naar een mooi gedeelte van de stad. Onderweg spreek ik met een Italiaan die 5 weken geleden ook de marathon van Amsterdam heeft gelopen. Hij wil weten of er nog meer marathons in Nederland worden georganiseerd. Met Terschelling uitspreken heeft hij meer moeite dan met lopen. Een Madrileen loopt samen met zijn vriendin uit Barcelona. Ze zijn vanochtend aangekomen en moeten een goede tijd lopen om de bus terug te halen. Later zal tegenwind hun plan verstoren. Ondertussen word ik door verschillende lopers uit mijn leeftijdscategorie voorbijgegaan.

Door haar supporters uit het vliegtuig wordt Mie bejubeld als zij finisht met een tijd van 50.02 op de Halve van de halve van Valencia. Het is haar voor de wind gegaan. Ze zegt: “Ik heb het koud .. Ik ga wat warms aantrekken”. Het duurt even voordat ze beseft geen warme kleding aan haar supporters te hebben meegegeven, en de supporters zich afvragen: “Waar zou ze die warme kleding hebben?”

Na het 11km punt komen de lopers via de Puente Real over de Jardinas del Turia en de Calle La Paz op het wonderschone Plaza del Ayutamiento. Het Turiafontein –als eerbetoon aan het water van de rivier- is niet te zien door de mensenmenigte die hier de lopers aanmoedigt op het 13km punt. Voor de prachtige architectuur van het postkantoor, het gemeentehuis en de bioscoop Rialto hebben de lopers nu geen oog. Heel wat lopers kijken inmiddels nerveus naar links en rechts. De in de informatiefolder beloofde toiletten zullen op het hele parcours niet worden aangetroffen. De binnenstad vol historische gebouwen zijn nu ook weer niet de openbare plek om je behoefte doen.

Ophouden en doorlopen is de enige keus die de loper kan maken. Het oude centrum wordt verlaten via de Puente de la Exposition over de Jardinas del Turia. De halve marathon blijft buiten het stadspark, maar loopt er pal bovenlangs op de terugweg naar de haven. Tot mijn genoegen heb ik hier het weerzien met lopers uit mijn leeftijdscategorie, die mij eerder waren voorbijgegaan. Leeftijd laat zich niet verhullen, ondanks de in Spanje gebezigde categorie Veteranen F.

Op de kaart van Valencia staan geen bruggen getekend in het havengebied over 2 doorvaartplekken die de lopers moeten kruizen. Bruggen blijken er toch te zijn. Echter, via een smalle doorgang kunnen de lopers slechts één voor één op de brug komen. Het is nu nog ruim een kilometer naar de finish, die door slechts 607 vrouwen zal worden gehaald. Eén van de meest in het oogspringende kenmerken van de Medio Marathon del Valencia voor looptoeristen is dat er zo weinig vrouwen meedoen.

Vanuit de verte klinkt gejuich en de stem van de speaker. Op het laatste stuk staat veel publiek. Er wordt luid aangemoedigd. Ik raak gestimuleerd mijn hamstrings te vergeten en in deze stad van de sinaasappels er een tijd onder de 1.40 uit te persen. Goed voor een 6de plaats in mijn categorie en een netje sinaasappels, want in Valencia doen ze niet aan medailles.

*De Atletiek Vereniging 1923 (AV’23) heeft haar clubgebouw en baan in het Amsterdamse stadsdeel Watergraafsmeer.