Ik heb drie idolen: Robby Naish, Haile Gebrselassi en Tom Waits. Twee sporters en een
muzikant, drie ongenaakbare iconen. En ik heb het geluk dat ik twee van de drie in
levenden lijve heb mogen aanschouwen.

Tijdens de PWA World Cup in 1987 joeg een harde zuidwesten wind het zand in mijn
toen nog brilloze ogen, maar ik hield ze wagenwijd open. De volledige windsurftop van
de wereld voer over de monstergolven, die brullend het strand van Zandvoort aanvielen.
Tientallen zeiltjes dansten over het water, maar ik zag er maar één. Het roze zeiltje met
nummer US1111. Daaraan hing Robby Naish, die ondanks het ontketende natuurgeweld,
zo gemakkelijk, zo snel en zo hoog over de zee vloog, dat ik dacht dat hij definitief zou
opstijgen. Een vogel, klaar voor de trek naar Hawaii.

Er is een opmerkelijke overeenkomst met Haile Gebrselassi. Wie op Youtube Robby Naish
en Haile Gebrselassi vergelijkt, ziet dat beiden de zwaartekracht in het ootje lijken te
nemen. In 2007 zag ik Haile van start gaan tijdens de Montferland Run. De schijn van
gewichteloosheid was verbluffend. Zelfs met mijn inmiddels bebrilde ogen was niet te zien
of hij de grond wel raakte. Bewuster dan ooit van onze eigen gebreken, hobbelden wij, de
andere deelnemers, als manke trollen achter deze Ethiopische elf aan.

Toen Haile Gebrselassi in New York aankondigde te stoppen, was ik aangedaan. Natuurlijk,
met ruim veertig jaar ervaring ken ik de eindigheid der dingen. Toch was ik er nog niet
aan toe. Wanneer ik het zwaar heb tijdens het lopen, probeer ik net als Haile mijn rug
te rechten, mijn knieën te heffen, licht te lopen en te lachen. Vooral om te lachen. Daar
stond mijn idool: huilend, zo kwetsbaar als ik.

Op 15 november twitterde Haile Gebrselassi dat hij toch wedstrijden wilde blijven lopen. Ik
ben reuzeblij. Tegelijk besef ik plots dat mijn idolen mensen zijn. Sindsdien stroop ik het
internet af naar een concert van Tom Waits. Ik zal gaan, wanneer en waar hij ook optreedt.

Tim van der Veer
November, 2010