Een stressfractuur dwong Paula Radcliffe tot een onorthodoxe voorbereiding op de Olympische marathon. Mocht de Britse in Beijing goed presteren, dan moeten de grondbeginselen van de marathontraining deels worden herschreven.

Hoewel Radcliffe nauwelijks mocht hardlopen, trainde ze in de voorbereiding op Beijing toch maar liefst negen uur per dag. In de ochtend bracht ze een paar uur door op de crosstrainer, soms afgewisseld met spinnen. Daarna verdween de wereldrecordhoudster op de marathon in het krachthonk. Na de lunch ging ze rusten, halverwege de middag volgde een voorzichtige looptraining van dertig tot zestig minuten. Na afloop meldde Radcliffe zich bij de fysiotherapeut voor een algehele massage en een behandeling van haar blessure. Als het avondeten was gezakt toog ze naar het zwembad om een paar uur te aquajoggen.

Toen Paula Radcliffe startte met haar voorbereiding op de Olympische Spelen beschikte ze over een uitstekende basisconditie, de erfenis van vele jaren topsportbeoefening. Toch is het interessant om te zien wat de alternatieve route haar oplevert. Als ze slaagt zouden veel (blessuregevoelige) lopers haar voorbeeld kunnen volgen en kiezen voor een trainingsprogramma waarin specifieke loopbelasting zoveel mogelijk wordt vermeden.