De ideale trainingsmethode bestaat niet, want iedere loper is anders. Op zoek naar succesvolle loopscholen spreekt Runner’s World met topcoaches die door een bepaalde methode zijn beïnvloed. Deze maand: Johan Voogd over loopgoeroe Arthur Lydiard, de bedenker van de omstreden LSD-methode.

‘Als dienstplichtig militair bleek ik over looptalent te beschikken en liep de 800 meter vanuit het niets onder de twee minuten. Ik werd daarom lid van een atletiekclub en werd toegevoegd aan een trainingsgroep, waarin Jos Hermens het trainingstempo bepaalde. Ik liep zo veel te hard, kreeg de nodige blessures en leerde precies hoe het níet moest. Drie jaar later kreeg ik de rekening gepresenteerd: mijn achillespees scheurde finaal doormidden.

Tijdens mijn opleiding tot trainer-coach B kwam voor het eerst de naam Lydiard ter sprake. Zijn trainingsfilosofie was een openbaring voor me. Ik begreep op slag wat ik allemaal fout had gedaan. Lydiard zegt juist: ga eerst eens wat rustige kilometers maken en begin dan met wat rustig heuvelwerk. Verder is het belangrijk dat je plezier hebt in wat je doet. Dat lijkt simpel, maar het gekke is dat heel veel mensen zichzelf een bepaalde prestatiedruk opleggen. Ik ben er net als Lydiard van overtuigd dat de loopbeweging prettig moet aanvoelen. Het moet makkelijk gaan en niet aanvoelen als werken.

Dat probeer ik mijn atleten ook aan het verstand te brengen. Jongens, je mag nooit forceren, zelfs niet bij keiharde tempotrainingen. Je moet in de training altijd wat overhouden en nooit het achterste van je tong laten zien. Door in de training niet te forceren, voorkom je in de wedstrijd geforceerd lopen, waarbij je de laatste reserves in je lichaam aanspreekt. Het kortetermijngeheugen van het lichaam zal dat regelmatige forceren doorgegeven aan het langetermijngeheugen. Als je het vervolgens moeilijk krijgt, reageert het lichaam door te verkrampen en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Kijk maar naar toplopers: zie je die ooit forceren?'