Vorige week mailde een knappe vrouw dat ze aan me dacht. Nadat ik daar een kwartier met gesloten ogen van had genoten, las ik de rest van het bericht: ‘want er zijn binnen drie weken twee hardlopers dood aangetroffen op de fietspaden in Houten’. Plotseling voelde ik me oud en dom.

In 2008 presenteerde kunstenaar Martin Creed zijn Work No. 850. Hij liet elke dertig seconden een hardloper door het Londense Tate Museum sprinten. Het project was een ode aan het leven: “Als je de dood ziet als volledig stilstaan en beweging als een teken van leven, dan is de snelst mogelijke beweging het ultieme teken van leven. Daarom is hardlopen het tegenovergestelde van de dood.”

Prachtig. Maar wat als een van de sprinters ter plekke was gestorven, zoals de 65-jarige hardloper die in december op het fietspad in Houten werd aangetroffen. Passanten vonden de man, gekleed in hardlooptenue, in het bos Nieuw Wulven, mijn trainingsgebied. Hardlopers zijn doodlopers?

Toen las ik het overlijdensbericht van Jenny Wood Allen, voormalig raadslid van de gemeente Dundee in Engeland. Jenny liep haar eerste marathon in 1983 op 71-jarige leeftijd. Ze trainde met een boodschappentas om minder aandacht te trekken. Hoewel haar dokter zei dat ze er negen uur over zou doen en beter de bus kon nemen, kwam ze over de finish in vijfenhalf uur. Ze liep tot haar negentigste verjaardag meer dan dertig marathons en trainde in 2007 nog 78 kilometer per week. Jenny Wood Allen stierf op 30 december 2010 en werd 99 jaar.

Eigenlijk best mooi, sterven tijdens het hardlopen. In het harnas, als het ware, maar dan met een paar superstrakke tights. Moge Jenny Wood Allen en de twee hardlopers uit Houten in 3 minuut per kilometer over de eeuwige loopvelden zweven. Ik heb me meteen ingeschreven voor de Rotterdam Marathon.

Tim van der Veer
Januari, 2010