Waar ook ter wereld een race start, niet zelden zijn het Afrikaanse lopers die er met de prijzen vandoor gaan. Toch vormen zwarte atleten maar een miniem gedeelte van het peloton. Tony Reed wil dat veranderen.

Zeg nou zelf. Kijk eens om u heen. Afgezien van een paar supersnelle Kenianen, zijn het vooral blanke lopers die zich naar de streep spoeden. Dat was ook de gedachte van de Amerikaan Tony Reed (52).
Op jonge leeftijd had de inwoner van Dallas al de gezondheidsvoordelen van het lopen ontdekt, maar waarom was hij maar één van de weinige zwarten onderweg?
Inmiddels een stuk wijzer vermoedt Reed dat het een gebrek is aan veilige plekken in zwarte woonwijken. En het feit dat hardlopen niet bepaald als glamourvol wordt gezien ten opzichte van bijvoorbeeld sprinten en sporten als American football, honkbal en basketbal.

Kenia
Reed mag zich inmiddels een kenner noemen, want hij liep niet alleen marathons in alle vijftig staten van Amerika, hij liep de klassieke afstand ook al op alle zeven continenten. De finale race voltrok zich vorig jaar juni in Kenia, in de Lewa Marathon. Reed: ‘Ik wist niet wat ik zag. Als ik voor me keek, zag ik één grote stroom zwarte lopers. In de 25 jaar dat ik loop, heb ik nog nooit zoveel zwarte lopers in één langeafstandswedstrijd gezien. Het was onvergetelijk.’

Reed besloot dat hij iets voor de goede zaak moest doen na de ontmoeting met een andere zwarte loopster, Charlotte Simmons-Foster, tevens presidente van een van de negen zwarte running clubs in de Verenigde Staten. Samen richtten ze de National Black Marathoners’ Association op. Ze willen nu dat er in elke staat zwarte clubs komen en verstrekken voorts beurzen aan jongeren die de steun goed kunnen gebruiken.
Reed vindt ook dat wedstrijdorganisaties vaker dan tot nu toe achterstandsbuurten in hun parkoersen moeten opnemen. Dat heeft een positief effect op de lokale kinderen, vooral als er ook nog eens zwarte atleten meedoen of zelfs - ruim voor de grote blanke meute - op kop lopen. In de publiciteit verwijst zijn club steeds naar 1865, het jaar waarin de slavernij werd afgeschaft.

Zwarte lopers kunnen privé veel baat hebben bij duursporten. Ze zijn in de Verenigde Staten, meer nog dan blanken, slachtoffer van alle bekende welvaartsziekten. Zo kampten Reed en Simmons beide met diabetes. Maar Reed heeft nog nooit een insulinespuit in zijn handen gehad. Als jongeling ging hij, nadat de eerste voortekenen van mogelijke diabetes zich voordeden, direct sporten. Reed: ‘Een paar loopschoenen is goedkoper dan een maand lang medicijnen slikken. Zo simpel is het gewoon.’