Met een welgemeend 'Zalig Kerstmis en een Gelukkig Nieuwjaar' nam Lornah Kiplagat vanmiddag afscheid van het Park van Laken in Brussel. Maar zonder de hoofdprijs in de CrossCup en vooral met opnieuw een kuitblessure, lijken er geen feestdagen voor de wereldkampioene veldlopen in het verschiet te liggen.

Mede door haar kandidatuur voor de titel Sportvrouw van het Jaar, en het daarmee gepaarde gaande verblijf in Nederland, besloot Lornah Kiplagat af te reizen naar Brussel. Als trotse wereldkampioene vond ze, dat ze na haar in Mombasa verdiende mondiale titel toch minstens eenmaal haar kunnen in een veldloop moest vertonen.
En dus paste de CrossCup in het koninklijke park in Brussel prima in haar programma, dat zou moeten leiden naar de Dubai Marathon op 18 januari. Beide wedstrijden zijn echter slechts prikkels op weg naar de Spelen in Peking (10.000 meter). Met name om de reeks van zware trainingsweken te doorbreken of van een doel op de korte termijn te voorzien.

Dat die hele opbouw, die inmiddels al weer enkele maanden probleemloos verliep, toch weer door een kuitblessure werd onderbroken, is zuur. Hadden de recente zware trainingsweken in het Keniaanse Iten, deels zonder de masserende handen van partner Pieter Langerhorst, toch hun tol geëist? Of was het een venijnige heuvel op het relatief goed begaanbare parkoers in Brussel, net op het moment dat Kiplagat afstand wilde nemen van de concurrentie? Hoe dan ook, mank lopend en ondersteund door Pieter Langerhorst moest Kiplagat afscheid nemen van Brussel, waar ze het overigens naar eigen zeggen niet koud had gehad.

Wat is uiteindelijk de schade? Kiplagat zelf sprak van een scheuring hoog in haar linkerkuitspier, waar ze eerder vaak in haar rechterkuit werd getroffen. Dinsdag, Eerste Kerstdag, zal ze het pas weten, nadat ze morgen naar Kenia afreist. Haar wacht daar een trio toptherapeuten: haar eigen favoriete fysiotherapeut Bert Borghans, de vaste Nederlande therapeut in haar kamp, Jeroen Deen, en ook Gerard Hartmann, de vermaarde Ier die naast Paula Radcliffe ook tientallen Keniaanse kampioenen onder handen nam, en een kijkje neemt in het kampement van Kiplagat.
Ruim een week eerder werden daar, in het High Altitude Trainings Centre in Iten, de kerstslingers, -ballen en -verlichting tussen de tropische vegetatie gehangen. Nu ziet de nabije toekomst van Kiplagat er heel wat somberder uit, ook al heeft ze geen vast contract met de lucratieve marathon in Dubai. Ze kan dus zonder meer afzeggen.

De CrossCup leverde door dit alles een verrassende en fraaie zege op voor de Belgische Veerle Dejaeghere, een unicum voor een Belgische in deze altijd hoogstaande wedstrijd. Ze versloeg onder anderen de Hongaarse Aniko Kalovics, de nummer vier van het EK veldloop. Niet ver daarachter werd Adrienne Herzog, niet lang na haar recente fraaie tweede plaats bij de EK cross (tot 23 jaar), sterke zesde, pal voor Nathalie De Vos (België).

Veel Nederlandse jongeren werden door de diverse (nationale) coaches richting Brussel gedirigeerd, en met name bij de jongens lieten zij zich niet onbetuigd. Zo liepen op een bepaald moment Thomas Poesiat en Abdi Nageeye op de voorste rij, waarna het kersverse Nederlandse talent van Somalische afkomst uiteindelijk alleen de Brit Ron Millington moest laten voorgaan. Op de vierde plaats eindigde ook nog Joris van Maesen voor Poesiat (zesde). Bij de meisjes was Rachel Klamer de beste Nederlandse met een vierde plaats, vlak voor Jane Boddy (zesde).

Veelvoudig Europees crosskampioen Sergey Lebid (Oekraïne) slaat vaak pas op het laatst toe. Ook nu leek hij bij de mannencross over 10,5 kilometer aanvankelijk moeite te hebben met een zestal Afrikanen, mede na een 'valse start'. Toch kon hij in de laatste meters alsnog aandringen, maar de Keniaan Paul Koech was sterker en bleef hem op de meet nipt voor.

Alle uitslagen vindt u hier.