Voor lopers van alle rangen en standen liggen immer twee gevaren op de loer. Of het nu de stopwatch is waarmee u op pad gaat, of de groep waarin u actief bent, beide kunnen u leiden en verleiden. Runner’s World bespreekt de voors en tegens.

Een stopwatch is een vernuftig apparaatje, maar wie het vaker thuislaat, leert pas echt de signalen van het lichaam te doorgronden. De druk op de knop van het klokje aan het begin van een training is voor velen even normaal als het achteloos dichtslaan van de deur, zelfs als er geen startpistool of finishlijn in de wijde omgeving is te bekennen. Springt er onderweg plots een verkeerslicht op rood en moet u halt houden? Hetzelfde geldt voor het horloge om uw pols en dus reikt de wijsvinger dwangmatig naar de stopknop. Het reglement van orde zit blijkbaar ingebakken en als het licht op groen springt, mag ook de tijd weer gaan lopen. Veel lopers trainen op een vergelijkbare wijze, ook al zullen ze dat zelf niet snel toegeven.

Trainingsdagboeken, hartslagmeters en duurbetaalde computerprogramma’s wachten immers vol spanning op de geleverde prestaties, afgelegde kilometers en supersnelle tijden. In deze strikt omlijnde wereld, veelal voorzien van steeds weer dezelfde gebaande paden, is het hoog tijd voor iets nieuws: ga eens eenmaal in de week zonder horloge lopen. Werp die leiband van u af. Zo verlost u uzelf van de dwang om steeds weer uw prestaties te willen vergelijken.

Elke keer die blik op het beeldschermpje wanneer u onderweg de derde brug passeert. Wat een pech, voor de 26ste achtereenvolgende keer niet sneller dan het record van drie maanden geleden. Maar wacht, u hebt nog wel wat over om te versnellen naar de watertoren...