De Trail des Lacs, een wedstrijd van 146 kilometer in een hitte van 38 graden is allesbehalve een gezondsheidstrip. Vier dagen lang liepen dertig langeafstandsfreaks met een zware rugzak langs de grote meren in de Ethiopische Riftvallei.

'Eigenlijk ben ik niet zo goed op dit parkoers', meldt de Belg Edwin Lenaerts. 'Mijn benen zijn te zwaar en ik heb zwakke enkels', zegt hij. Maar tijdens een meerdaagse wordt hij elke etappe beter, weet hij uit ervaring. 'Ik loop al tien jaar ultra-afstanden en ik heb er al heel veel positieve herinneringen aan overgehouden. De helft van de wedstrijd doe je op karakter. Ultralopen is voor mij een zoektocht naar zelfbevestiging. Als je zo'n afstand volbrengt, weet je: ik kan wat. Dat geeft veel voldoening.'
Op de derde dag staat er een marathon op het menu, maar deze beker laat verslaggeefster Tine Vermeersch graag aan zich voorbijgaan. Vermeersch: 'Na een slapeloze nacht kruip ik in de jeep, klaar voor wat zal uitdraaien op een licht chaotische rit. Al vanaf het begin zien we de groep in de verkeerde richting lopen. We roepen van ver: 'Deze kant uit, deze kant uit!'

Hele groep vermist
Na verloop van tijd slaan de lopers uiteindelijk de goede richting in, maar twee uur later is de hele groep vermist. Blijkt dat maar enkelen de tweede bevoorradingspost, aan een rivier, rond de 24ste kilometer, zijn gepasseerd. De anderen zijn op een andere plek overgestoken. Niet erg, ze zullen later vanuit de rondrijdende jeep wel water krijgen. Toch is er bij de organisatoren veel paniek. De jeeps racen heen en weer.
Koortsachtig op zoek naar de vermisten, scheuren we over putten en heuvels, baggeren een rivier in en uit, vragen voorbijgangers of ze lopers gezien hebben. En dan sturen die ons de verkeerde richting uit. Van een marathon komt voor de meeste deelnemers niet veel terecht. Vooral de Ethiopische gidsen, die ons de hele reis vergezellen, moeten het ontgelden. Ze kennen de weg niet, want ze komen uit Addis Abeba en zijn alleen cultuurtoeristen gewend. 's Avonds storten de gidsen hun hart uit: 'Dit nooit weer.'
Ook de laatste etappe is niet om over naar huis te schrijven. Organisator Alain Charlier wordt door enkele Ethiopiërs aangevallen, ze pakken zijn blauwe spuitbus af. De laatste kilometers zijn dus niet bewegwijzerd - ze worden later ook niet meegeteld voor het klassement - en daar komt een pijnlijk ongeluk van.'