Triatleet Guido Gosselink (34) volbracht onlangs zijn tweehonderdste triatlon in Obernai in Frankrijk. Hij behoort al enige tijd tot de Nederlandse triatlontop en deed tijdens zijn 17-jarige sportcarrière mee aan alle soorten wedstrijden over de hele wereld.

Guido, je hebt er ruim tweehonderd triatlons op zitten. Is je sportieve doel bereikt?
‘Het voelt goed, maar het was niet mijn doel om zo veel mogelijk wedstrijden te voltooien. Ik stop echt niet na 200 afleveringen. Ik blijf kiezen voor de interessante wedstrijden, zoals de Ironman, het EK en het WK.’

Je begon in 1986 als recreant en in 2003 werd je Nederlands Kampioen Middenafstand. Een logische ontwikkeling?
‘Ik begon inderdaad als recreant, vond het leuk en werd steeds fanatieker zodat ik een heel seizoen meedraaide. Daarna kwamen de EK’s en WK’s. Vanaf 2003 besloot ik fulltime aan sport te gaan doen. Helaas kreeg ik dat jaar een ongeluk. Een auto botste frontaal op me toen ik aan het fietsen was. Gelukkig had ik slechts een hersenschudding. Hetzelfde jaar werd ik tot ieders verbazing voor het eerst Nederlands Kampioen. Ik had al acht keer als tweede op het podium gestaan, maar nog nooit goud gewonnen. Dus dat was geweldig.’

Welke sporten heb je nog meer beoefend?
‘Ik heb vroeger gevoetbald en aan waterpolo gedaan. Op mijn vijftiende vertelde een vriend me over de triatlon. Dat wilde ik wel eens proberen. Het beviel goed, dus ik ben er mee doorgegaan.’

Wat was jouw mooiste triatlonervaring?
‘Het Europees Kampioenschap Denemarken in 2003. Ik was in de beste vorm ooit. Dat merkte ik vooral tijdens het fietsen. Ik had het gevoel dat ik een kwart triatlon aan het doen was terwijl het om honderdtwintig kilometer ging. Als een trein vloog ik de heuvels op. Lopen ging ook heel goed. De dertig kilometer liep ik voor het eerst binnen twee uur. Even dacht ik dat ik Europees Kampioen zou worden. Toen werd ik toch nog ingehaald door Deen Sindballe. Een tweede plek was echter ook heel mooi.’

Je sport al jaren op hoog niveau en hebt verschillende keren blessures gehad. Nu heb je wat aan je voet. Hoe belastbaar ben je eigenlijk?
‘Ik beschouw mezelf niet als erg blessuregevoelig. Als er met mij iets mis is, komt dat door een ongelukje. Door vallen bijvoorbeeld. Of een aanrijding met een auto. Ik heb geen ernstige, chronische blessures. Ik heb wel vanaf mijn tiende last van mijn rechterknie waar een klein stukje kraakbeen los zit. Maar dat is onder controle. En momenteel is mijn voet licht overbelast door het lopen.’

Ben je ooit overtraind geweest?
‘Ik heb vorig jaar in de eerste fase van overtraining gezeten. Ik merkte dat ik mijn schema niet kon afwerken, snel geprikkeld raakte en een slechter humeur had. Toen ben ik minder gaan trainen waardoor het vervelende gevoel niet heeft doorgezet. Ik heb één keer eerder die signalen gehad en toen bleek mijn verstandskies de boosdoener te zijn. Die was ontstoken. Een dag nadat hij eruit was, ging het weer goed.’

Wat is er zo mooi aan een triatlon?
‘Ik ben echt een duursporter. Lopen, fietsen, zwemmen, langlaufen en schaatsen vind ik allemaal even leuk om te doen én te volgen op tv. Het is prettig om gevarieerd bezig te zijn en te kunnen kiezen uit een groot scala aan wedstrijden. Eén sport beoefenen, zou ik te eenzijdig vinden. De combinatie van sporten zorgt ervoor dat ik niet op één van de sporten uitgekeken raak. Ik hoef ook niet in een sport de beste te zijn.’

Van de 200 triatlons kwam je 32 keer als eerste over de finish. Is winnen belangrijk voor je?
‘Winnen is zeker belangrijk voor mij, maar het is relatief. Op een gegeven moment behoorde ik tot de nationale top en eindigde ik vaak als derde of vierde. Toen ik op het NK in Stein eindelijk eerste werd, voelde dat erg goed. Maar het voelde ook goed toen ik tweede werd op het EK in Denemarken. Dat was voor mij hetzelfde als een gouden medaille omdat ik een grote stap vooruit had gemaakt. Ik was op een Europees kampioenschap nooit verder gekomen dan de dertiende plaats.’

Drie keer vierde in de Holland Triathlon Almere, wordt het nu niet eens tijd om voor een podiumplek te gaan? En zou dat lukken als je iets minder hard fietst en iets sneller loopt?
‘Ja, dat zou kunnen. Als ik op grote wedstrijden eerste wil worden, moet ik tijd winnen met lopen. Met fietsen verwacht ik geen hoger niveau te bereiken, maar met lopen heb ik het idee dat ik sneller kan. Ik wil de 42 kilometer graag onder de drie uur lopen. Dat is me één keer gelukt in Almere.
Afgelopen winter heb ik getraind voor de marathon van Utrecht, maar toen raakte mijn voet overbelast. Ik heb dit jaar dus niet meer looptrainingen gedaan dan normaal, hoewel dat de bedoeling was. Misschien probeer ik de komende winter vaker te lopen om sneller te worden.’

Wat moet voor jouw eigenlijk het hoogtepunt worden dit jaar? Je hebt zoveel topwedstrijden op je programma staan, Het EK in Zweden, een WK Long Distance in Denemarken, het NK in Almere…
‘Het WK in Denemarken. Ze hebben daar dit jaar hetzelfde parcours als in 2003 toen ik tweede werd. Als er normale weersomstandigheden zijn, dan hoop ik daar te pieken. Mocht het mislukken, dan wil ik drie weken later voor Almere gaan.’

Heb je nog dromen te verwezenlijken op de triatlon?
‘Ik heb alles gedaan wat ik wilde en de grenzen van mijn duurtalent opgezocht. Toch zou ik graag een keer winnen in Almere. Realistisch gezien is het overigens wel een lastige klus. Mijn prestaties zullen op den duur wel minder worden, maar ik ga voorlopig door en zal ooit langzaam moeten afbouwen. Ik stop pas als ik echt niet meer kan. Misschien wil mijn dochtertje tegen die tijd ook eens wat aan triatlon doen.’

Rob Barel is zevenenveertig en wint nog steeds triatlons. Zie je het jezelf ook zo lang volhouden?
‘Niet direct op dat hoge niveau. Het is knap wat Rob doet. Ik weet niet hoe lang ik op topniveau blijf of een niveau eronder. Ik houd dat open. Vroeger was Rob niet te verslaan, maar sinds de Olympische Spelen is hij dat wel. Nu laat ik hem achter me tijdens de hele triatlon.’

Voor meer informatie over Guido Gosselink kunt u terecht op de website: Triatleet


[24-06-05]
Iris Grimm