Vervolg interview met Hugo van den Broek (lees eerst pagina 1).


Waarom?
‘Zit dat niet in ieder mens? Een verlangen om te laten zien dat je iets bijzonders kunt. Het hoeft niet eens hardlopen te zijn. Gewoon: ergens goed in zijn.’

Ertoe doen?
‘Ja, dat ook. Een soort aanzien. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik niets voorstelde ofzo, maar toch, ik was wel altijd de kleinste van de klas. De grote jongens waren de leiders. Misschien zou ik in psychoanalyse moeten gaan om erachter te komen of ik daardoor ben gaan denken: ik zal jullie allemaal eens iets gaan laten zien, maar het is natuurlijk niet voor niets dat mannen zoals Napoleon en Sarkozy zo bewijsdriftig zijn. De boodschap is: neem mij serieus. Maar dit probeer ik nú voor je te duiden; ik heb beslist geen ongelukkige jeugd gehad. Ja, zo rond mijn veertiende ben ik een tijdje somber geweest. Wat stelde het leven nou eigenlijk voor? Ik dacht: straks ga ik examen doen, dan kies ik een studie, studeer ik af, zoek ik een baan en ga ik een gezin stichten. Wat is daar zo leuk aan? Soms vragen mensen mij of ik, door alleen maar bezig te zijn met hardlopen, niet een gevoel van leegte ervaar. Nee. Tóen had ik dat gevoel wel. Door voor het hardlopen te kiezen is het juist verdwenen. Ik deed al aan voetbal en judo, maar deze sport is meetbaar. Je kunt heel objectief vaststellen hoe goed je bent. Het is een solitaire sport, maar ik ben geen solitair persoon. Ik kwam in een groep terecht die dezelfde passie had en kreeg in één klap een heel sociaal netwerk.’

Wist je meteen dat je prof wilde worden?
‘Nee, maar toen ik ontdekte dat ik een baan als arts - na een studie geneeskunde - waarschijnlijk moeilijk kon combineren met een hardloopcarrière, koos ik uiteindelijk wel voor bewegingswetenschappen en orthopedagogiek . Om een goede marathonloper te zijn moet je hard trainen, daar kun je hooguit twintig uur per week naast werken. Nadat ik in 2000 ben afgestudeerd heb ik eerst een tijdje in een kinderdagverblijf gewerkt. Daarna kwam ik in dienst van een stichting die werd ingeschakeld door het bureau Jeugdzorg om, door het hele land, jongeren te begeleiden die een delict hadden gepleegd en een alternatieve straf moesten uitzitten. Vaak kregen ze als straf een soort sociale vaardigheidstraining en dan moeten ze tien weken lang, anderhalf uur per keer, op een bepaalde locatie komen waar ik hun bijvoorbeeld leerde hoe ze moesten solliciteren, hoe ze zich in omgang met andere mensen moesten gedragen of hoe ze ervoor konden zorgen dat ze niet meer werden uitgedaagd dingen te doen die ze beter konden laten. Het was leuk werk, maar omdat ik steeds het hele land door moest kwam ik met mijn trainingen een beetje in de knel. Toen Arbeidsdesk, (-->destijds) mijn sponsor, mij een baan aanbood in Heemskerk heb ik die onmiddellijk aangenomen. Achter een bureau zitten en bellen – dat kwam mij veel beter uit.’

Keek je niet reikhalzend uit naar de dag waarop je je helemaal kon richten op het hardlopen?
‘Eerlijk gezegd wel, ja. Want ook als je twintig uur werkt is het vermoeiend om daarnaast nog voor de marathon te trainen. En ik heb de neiging om hard te werken – ik kan de kantjes er nooit aflopen. Lukt gewoon niet.’

Tot op een dag iemand langs kwam met een enorme zak geld?
‘Hilda. Dat wil zeggen: ik kreeg een relatie met Hilda, maar ik moest blijven werken zo lang zij geen paspoort had. Zo lang zij alleen een verblijfsvergunning had, stond ik garant en had ik dus een bepaald inkomen nodig waarvoor ik vijfentwintig uur per week moest werken. Tegenwoordig moeten mensen die hun man of vrouw uit het buitenland halen zelfs rond de vijftienhonderd euro per maand verdienen – belachelijk, want is het niet één van de basisrechten van de mens om te kunnen trouwen met wie je wil? Wij konden van duizend euro prima rondkomen, maar het móest naar twaalfhonderd per maand, anders mocht Hilda hier niet blijven. In oktober 2007 kreeg ze eindelijk haar Nederlandse paspoort en kon ik per direct stoppen met werken. Bovendien had zij in het afgelopen jaar goed verdiend, dus we hadden geen zorgen.’

Hoeveel verdien jij, als hardloper? Of is dat een impertinente vraag?
‘Dat mag je gerust vragen, hoor. Tot nu toe verdien ik aan start en prijzengeld ongeveer vijftien tot twintigduizend euro per jaar. Maar daar moet je de onkosten – vooral de vliegreizen naar Kenia – nog vanaf halen dus dan hou je vijf tot tienduizend over. Sinds dit jaar ben ik, door de sponsoring van My Sports/Runners TV, wel verzekerd van een bepaald basisinkomen – de hoogte daarvan houd ik even in het midden – en dan is er nog het inkomen van Hilda die, gelukkig, veel meer verdient dan ik.’

Hoe komt dat?

Lees hier verder...