Zondag werd in Parijs de Nike Human Race georganiseerd, een 10-kilometerwedstrijd die in 25 wereldsteden tegelijkertijd werd gehouden. Een sportieve Live8live zonder Bob Geldoff.

Tijdens mijn studie Communicatiekunde was er een vak met de opportunistische titel Pragmatiek. Het ging over de rol van taal in ons sociale leven. Als afsluiter moest je een essay schrijven, wat een chique woord voor een stukkie tekst is. Vriend A-J en ik stortten ons op het fenomeen der Taalgemeenschappen.
Simpel: sociale groepen vormen hun eigen taal en bepalen zo wie bij de groep hoort en wie niet. Denk aan hoe dokters met elkaar confereren of aan het gezang van voetbalsupporters. A-J en ik spitsten de theorie toe op vriendschappen, want ook die hangen af van eigen woorden en zinnen.
Dat waren de jaren tachtig, maar de theorie staat nog als een huis. De hele virtuele wereld is erop gebouwd. Hyves, Facebook. Het gaat niet om wat je deelt, maar om de manier waarop en de vriendschappen die je zodoende sluit.

Afgelopen zondag deed ik mee aan de Nike Human Race. Hardlopen in een zonovergoten Bois du Boulogne te Parijs is niet mis, maar dat was niet eens het speciale. Ik had het gevoel dat ik deel uitmaakte van een uniek evenement.

Dat kwam door de taal. En de taal was rood. Shirtjes, podium, vlaggen, banieren. Zelfs de tunnel onder het Hippodrome Longchamp was voor de gelegenheid met een rode loper en rode TL-balken voorzien. Ik krijg altijd al een adrenalinekick als ik duizenden lopers bij elkaar zie voor een wedstrijd, maar dit was uniek. We waren allemaal vrienden geworden en spraken in het rood.
Iedereen klapte voor alles wat uit de speakers bulderde en zwaaide via de videoschermen vrolijk naar onze rode vrienden in Seoul, die hun 10 kilometer er al op hadden zitten. Na het startschot trok een lang rood lint door het Bois du Boulogne. En dankzij de intense hitte, 28 graden met een luchtvochtigheid van zeker 70 procent, kwamen we nog roder aan.

Wie er niet bij was, kon meedoen via de website door een zelf gelopen 10 kilometer te uploaden via het Nikeplus-systeem. Het rare is: mensen doen dat dus. Als geen ander sportmerk weet Nike mensen via taal en beleving met elkaar en dus ook aan hun merk te verbinden. Wie de winnaar was, zijn we vergeten. Want daar ging het niet om. Het ging om de beleving, de taal. En die was, zoals gezegd, rood.