Usain Bolt heeft in Australië zijn eigen sportdrank gelanceerd. Het persbericht meldt: ‘Gatorade Bolt Lemon Ice is een mix met 6% koolhydraten, helpt snelheid in het lichaam terugstromen en voedt werkende spieren.’ Talk to the hand, zou mijn zoon van zes zeggen. Het lijkt mij onwenselijk en natuurkundig gezien onmogelijk dat snelheid in het lichaam terugstroomt. Dat het drankje de werkende spieren helpt, mag ik hopen. Van die luie donders volstouwen, daar schieten we niks mee op.

Als ik de snelste man op aarde was, zou ik mijn kostbare naam daar nooit aan verbonden hebben. Zeker niet als ik verderop in het bericht lees: ‘het drankje is dezelfde formule als andere Gatorade drankjes. Het enige verschil is de smaak, Lemon Ice.’ Loop je de honderd meter in 9.58, krijg je je eigen citroensmaak. Dat is zuur.

Sportdranken, ik vertrouw ze voor geen meter. Ik heb al van alles geprobeerd maar tot dusver heb ik alleen aantoonbaar bewijs dat sommige drankjes ronduit slecht voor me zijn. Van een paar slokjes AA-drank trekt mijn buik samen tot een bal van pijn. En tijdens de Swiss Alpine Marathon heb ik een hersteldrankje van SIS gebruikt. Anderhalf maand later komen er tijdens het tandenpoetsen nog brokken van de grijze substantie los, die zich als cement aan mijn gehemelte heeft vastgezet.

Mijn trainer beweert dat sportdranken niet helpen. Ik denk dat voor lange afstanden water niet voldoende is, maar wat werkt wel en wat niet? Zoals het een goede webcolumnist betaamt, schakel ik mijn hulptroepen in op Twitter en Facebook. Direct vliegen de merken me om de oren, maar de antwoorden op de waaromvraag zijn vooral anekdotisch: het drinkt lekker weg, omdat ik er mijn PR mee liep, ik krijg er geen buikpijn van, het klotst niet zo. Slechts een enkeling komt met iets dat lijkt op wetenschap. ‘Vitargo, de eerste sportdrank met een lange keten koolhydraten’. Aha, zie je nou wel, altijd al het vermoeden gehad dat die korte ketens nergens goed voor waren.

Ik blijk niet de enige met twijfels over sportdranken. Tot mijn geruststelling stel ik vast dat het oudste drankje verreweg het meest wordt genoemd: water. En dan neemt de discussie plotseling een aangename vlucht. Een hele nieuwe reeks sportdranken vliegt voorbij: Rochefort No. 10, Paulaner Weissen, Chimay, La Chouffe...

Bier. Dat snap ik tenminste. Een eerlijk natuurproduct met aantoonbare effecten. Mocht ik ooit beroemd worden, dan wil hierbij alvast mijn naam verbinden aan de Zeezuiper: een goudblonde triple van hoge gisting uit het Belgische plaatsje Meer.

Tim van der Veer
September, 2010

Meer columns van Tim