De marathon van Messina staat nog in de kinderschoenen. Het parkoers is eentonig en niet helemaal autovrij. Het publiek laat het afweten, de vrijwilligers zijn onervaren, de plaatselijke autoriteiten tonen weinig begrip. Toch is het een marathon om te zoenen.

Op zondagmorgen wordt op de Piazza Cairoli het podium opgebouwd. De zon schijnt, langzaam stroomt het plein vol met deelnemers. Leden van een militaire blaaskapel pakken hun instrumenten uit en spelen toonladders om hun vingers soepel te maken.

Er is nog gelegenheid om in te schrijven voor de marathon. Dat kost maar drie euro. Daarvoor krijgt men voor de wedstrijd een rugzak en een T-shirt, en na afloop pasta met een goed glas wijn of een fluitje Birra del Sole, traditioneel gebrouwen Siciliaans bier. Gratis is het optreden van Mario Mapro, een kleine kalende priester, die met een microfoon in de ene en een bijbel in de andere hand alle deelnemers de zegen geeft.

Voor de marathon hebben zich 116 deelnemers aangemeld, voor de halve afstand is de belangstelling met 334 lopers groter. De deelnemers zijn voornamelijk afkomstig van Sicilië, maar er zijn er ook die een euro hebben neergeteld voor de oversteek met de veerpont vanaf het vasteland.

Het startschot klinkt, het bescheiden deelnemersveld stormt de Via Giusseppe Garibaldi in. Na 500 meter is er een keerpunt, en gaat het in zuidelijke richting terug naar de Piazza Cairoil. Daar kunnen familieleden hun gelieven nog een keer aanmoedigen, vervolgens verlaten de lopers het stadscentrum.

De marathon van Messina is een light-versie van de gemiddelde stadsmarathon. Er is geen gedrang bij de start, na het schot zijn alle lopers zijn binnen een paar minuten uit het zicht verdwenen. De watervoorraad bij de drankposten is beperkt, toch is er genoeg te drinken voor iedereen. Aan de finish staat een doosje met medailles klaar, het parkoers is ...

Lees het complete artikel in de nieuwe Runner's World, die vanaf 28 mei in de winkel ligt.