Vrouwen worden bij veel wedstrijden nog steeds achtergesteld. Er is minder prijzengeld voor hen beschikbaar en ook de waardering door publiek en media valt vaak tegen. Aldus drie atletes die regelmatig mooie klasseringen weten te behalen. ‘Vrouwen komen er vaak bekaaid af.'

Helmie Ramakers (36), Margreet Schouten (51) en Monique Gielen (42) hebben een missie. Alledrie strijden ze tegen de ongelijke behandeling van vrouwen in de loopsport. Ramakers en Gielen zijn beiden nationaal kampioen bij de veteranen/masters. Ramakers in Nederland op de halve marathon, Gielen in België op de marathon. Margreet Schouten loopt in Nederland bij de vrouwen 50-plus regelmatig in de voorste gelederen.

Jullie stellen dat vrouwen bij wedstrijden benadeeld worden ten opzichte van mannen.
Waar blijkt dat uit?
Margreet Schouten: ‘In eerste instantie viel het mij niet zo op. Toen ik veel wedstrijden ging lopen, begon het me echter te irriteren. Mijn grootste grief is dat er bij Nederlandse wegwedstrijden minder aandacht voor de prestaties van vrouwen is dan voor de prestaties van mannen. Vooral oudere vrouwen komen te weinig aan bod. Dat zie je terug in de eindrangschikking naar leeftijdscategorie.’

Helmie Ramakers: ‘Ik heb het er vaak over met Margreet, omdat we veel wedstrijden samen lopen. We vallen allebei regelmatig in de prijzen. En dan blijkt dat organisatoren weinig consequent zijn bij het hanteren van leeftijdscategorieën. Voor mannen boven de 35 zijn er meestal meer prijzen te winnen dan voor vrouwen boven de 35. Simpelweg omdat er meer leeftijdsklassementen zijn. Boven de 35, boven de 40, boven de 45, boven de 50, noem maar op. Terwijl ik wedstrijden heb gelopen waarbij voor vrouwen slechts twee klassen opgetuigd waren: senioren en boven de 35. Ook het prijzengeld bij de mannen ligt meestal hoger. Er is inmiddels een behoorlijke scheefgroei ontstaan. Daarbij moet ik zeggen dat het bij sommige grote wedstrijden – zoals bijvoorbeeld de marathon van Rotterdam – wel goed is geregeld.’

Monique Gielen: ‘Het ergert me al zolang ik loop. Ook in België komen vrouwen er vaak bekaaid vanaf. Dat zie je inderdaad aan het geringe aantal prijzen dat voor vrouwen beschikbaar is. Ik won afgelopen jaar de masterstitel bij de Maasmarathon in Visé. Dat was tevens het Belgisch kampioenschap. Na afloop bleek ik 75 euro te hebben gewonnen, maar ik moest zelf achter het prijzengeld aan, anders had ik dat waarschijnlijk nooit gekregen. Dat was wel een afknapper.'