Ed Whitlock zou wel eens de grootste marathonloper aller tijden kunnen zijn. Een jaar nadat de Whitlock de marathon voor het eerst onder de drie uur liep, haalde hij nog eens dik vijf minuten van zijn tijd af. Op zich al knap, maar helemaal als je 73 jaar oud bent. Whitlock eindigde vorige week zondag als 26ste in het totale veld van 1500 deelnemers aan de Toronto Waterfront Marathon. Voor hem finishten alleen mannen en vrouwen die minstens 29 maar meestal ruim 40 jaar jonger waren.

U bent wereldrecordhouder 70+ Wat is het geheim van uw succes?
‘Ik denk de capaciteit om een behoorlijk aantal kilometers in mijn trainingen te verwerken. Waarschijnlijk is dat genetische aanleg. Ik heb het aantal kilometers langzaam opgebouwd en geen al te grote sprongen genomen. Ook mijn snelheid heb ik vrij langzaam opgevoerd. Zo ben ik van een middenafstandsloper uitgegroeid naar een marathonloper.’

Loopt u echt drie uur per dag?
‘Ik train bij een begraafplaats waar ik ongeveer drie uur rondjes omheen loop. Maar ik tel de rondjes niet en ik houd ook geen tijd bij. Ik weet dus echt niet hoe ver of snel ik ga. Aan het eind ben ik vermoeid, maar niet uitgeput. Ik kan niet zeggen dat dit een ideale trainingsmethode is die voor iedereen werkt, maar voor mij werkt het wel.’

En dat doet u iedere dag?
‘Als het trainen goed gaat, doe ik het zeven dagen per week. Niet 365 dagen per jaar, maar soms wel 21 dagen achtereen. Ik heb net drie weken achter elkaar getraind voor de Toronto Marathon. Nu neem ik twee dagen rust omdat ik last heb van mijn grote teen en daar wil ik vanaf voordat ik de volgende marathon ga lopen.’

Hoe blijft u gemotiveerd?
‘Ik ben gemotiveerd om goede marathontijden neer te zetten. Ik krijg geen runners high van trainingen. Die vind ik zelfs redelijk saai. Als ik aan mijn rondjes begin, hoop ik bijna al dat het voorbij is. Ik denk dat we allemaal onze drugs uitkiezen.’

Hoe ging de Rotterdam Marathon dit jaar? De organisatie een 70+ loper binnengehaald als jouw concurrentie. Niet?
‘Dat klopt. Ik zie mezelf niet als een heel competitief persoon, maar ik ben zeker ook naar Rotterdam gekomen om meneer Ruter (Joop Runter) te verslaan. Ik ben bang om mezelf voor schut te zetten tijdens wedstrijden en ik houd er niet van als ik niet presteer zoals ik zou moeten. Maar het maakt me niet uit als ik word verslagen door iemand die beter is dan ik. Ik wil wel altijd het beste uit mezelf halen. Uiteindelijk heb ik onder de drie uur gelopen en had hij niet zo’n goede wedstrijd met 3.12 op de klok. We hebben afgesproken dat hij naar Toronto komt om tegen mij te lopen. Dan neem ik hem ter ontspanning ook mee naar de Niagara watervallen.’

Hoe vindt u het dat mensen u zien als een inspiratiebron?
‘Dat hoor ik vaker en eerlijk gezegd weet ik niet goed hoe ik erop moet reageren. Ik word er een beetje verlegen van. Ik hoop dat ik mensen kan laten zien dat we op hogere leeftijd niet te hoeven wegkwijnen. Het is belangrijk om door te gaan. Ik kreeg een knieblessure vlak nadat ik 70 jaar was geworden en het heeft me ruim twee jaar gekost om te revalideren en weer op mijn oude niveau te komen. Dat was een lange, vermoeiende strijd. Ik moest geduldig afwachten, maar uiteindelijk heb ik laten zien dat je veel kunt bereiken als je actief blijft en doorgaat.’

[25-09-05]
Iris Grimm