Regenadvies
Regen is mijn favoriete loopweer. Het bos is verlaten. Druppels plenzen op mijn hoofd en sijpelen in straaltjes langs mijn gezicht. Ik ontwijk geen plassen, maar stamp er doorheen. Liefst zou ik er even in gaan liggen. Na anderhalf uur kom ik thuis. Dampend, onder de modder. Na een hete douche plof ik op de bank. Inderdaad, onder het fleece-dekentje.
Dierenmanieren
Hardlopers en honden. Ze delen de letter H maar daarmee zijn alle vriendelijkheden uitgewisseld. Niets zo erg als aan het einde van een lange duurloop, wanneer de kuiten branden als aanmaakblokjes, achterna gezeten te worden door een ontrouwe viervoeter.
Bejaardenelastiek
Levensverzekeringen, auto’s, poëzie, gloeilampen, bouwliften... Als communicatieman heb ik heel wat bedrijven bijgestaan om hun waar aan de man te brengen. Acht jaar geleden had ik er genoeg van.
Diep gaan
Het grint van ons erf in Couvin knerpt onder mijn voeten en met een zucht druk ik op het stopknopje van mijn horloge. Vier uur, 43 kilometer, 1500 hoogtemeters. Mijn eerste ultra zit er op.
De donkere kant
De donkere kant van het hardlopen. Ik krijg meteen een visioen van Darth Vader, joggend in een loeistrakke hardlooplegging: "the force is strong with this one." Maar afgelopen zondag, tijdens de Rotterdam Marathon, begreep ik wat Koos Rademaker werkelijk bedoelde.
Bladder Pack
“Toen ik gedurende een progressieve duurloop werd verrast door een lentezon die als de hand van mijn geliefde door mijn nek gleed, schoot ik in een bizarre huppelpendelpas waarbij ik spontaan temporiseerde en door de tegennatuurlijke voorvoetlanding prompt hielspoor opliep.”
Blote hemeltjes
Of toeval bestaat, laat ik even in het midden. Toch is het op zijn minst opmerkelijk dat twee toonaangevende dagbladen in dezelfde week aandacht schenken aan lopen op blote voeten.
Born to run
"Ga je mee hardlopen?”, vroeg mijn huisgenoot David. “Ja, lachen”, zei ik want ik vond alles lachen in 1992. David kwam uit Amerika en studeerde fysiotherapie in Nederland.
Waarom nou toch?
Het is half een. Ik loop op een aardedonker weggetje in Iffley, een gehucht bij Oxford. Mijn koffer rolt ongeduldig achter me aan. Uit het donker doemt een statig Victoriaans huis op.
No More Mister Nice Guy!
Terwijl het bier er gemakkelijker in gleed dan de biljartballen, maakten we de stand op. Vrouwen versus vrienden: 3-0. Hans stond droog, Matthijs was bedrogen en ik had gezeik voor drie. Hoe was het mogelijk?
Beker
Op tafel staat een beker. Mijn jongens dansen er als indianen omheen: “Vette beker, papa, zijn jullie nu kampioen?” Nee, na twee keer goud moest het schrijversteam van de Arbeiderspers zich tevreden stellen met zilver op het NK Estafette Marathon.
Disconnect
Op zoek naar een idee voor deze column, vroeg ik advies aan mijn Twitter-vrienden. Voor de lezer die nu peinzend zijn pijpje leeg klopt tegen de hak van zijn Birkenstock: Twitter is een internetprogramma waarmee Obama zijn overwinning heeft behaald en jij met je vrienden kunt delen dat je vanavond platgekookte witlof eet. Een sociaal netwerk.
Voor Solome
Precies twintig jaar geleden verhuisde ik naar een studentenhuis in Utrecht. Als je in de keuken te lang stil stond, kwam je niet meer los van de vloer. Internationaal vermaarde biologen bezochten ons huis om de biodiversiteit in onze douche te onderzoeken. En de WC dateerde uit een tijd, ver voor de uitvinding van het WC papier. Kortom, ik was de koning te rijk.
Getting you there
Utrecht wil vreselijk graag een wereldrecord. Met het Wereldrecordfestival (drie maal de woordwaarde) is het niet gelukt. De Ethiopische Meselech Melkamur liep een fraaie 29.53.80 maar kwam niet in de buurt van het record. Dat blijft op naam van Junxia Wang, die daar overigens een heksendieet voor volgde van schildpaddensoep, jujube-heesters en slakkenpaté. Echt, ik verzin het niet.
Letterenloop
Sommige dingen gaan niet lekker samen. Spinazie en drop, prikslee en Suriname, paperclip en vogelbekdier, coupe soleil en menselijkheid. Terwijl ik dit schrijf, lopen de spanningen direct hoog op. Ongebluste kalk en water: zolang je ze uit elkaar houdt, is er niets aan de hand. Maar zo zitten wij mensen niet in elkaar. Nieuwsgierigheid is onze grootste drijfveer. We houden van knoeien, experimenteren, lekker de dingetjes door elkaar husselen. Misschien ontploft het, misschien is het goud.
Abbacchio alla Romana
Je zou het niet zeggen, maar ik ben een Bourgondiër. Schroef dit geraamte open en je vindt een dik mannetje met glanzende wangen, pretoogjes en een royale aardbeineus. En die gezellige dikkerd vindt dat hardlopen allemaal maar zozo.
Rotterdammers
18 Juni 1991: Vangelis, de monsterlijk behaarde koning van de synthesizer, zou een groots concert geven in Rotterdam, inclusief lasershow die de Maas in alle kleuren van de regenboog zou oplichten. Daar stonden we, met duizenden opeengepakt op de oever.
Wandelende vrouwen
Het begon zo mooi, zo prachtig. De fris ontwaakte zon toverde de Kromme Rijn in een mozaïek van gebroken spiegels. Eekhoorntjes krabbelden schichtig langs de bomen omhoog. Een haas nam een spurt waar Dwain Chambers voor zou buigen, met of zonder doping.
Overwinningen
Terwijl ik wiebel op het ene uitgeputte been om een sok om het andere te binden, zwiept de WC-deur tegen mijn hoofd en vraagt een man in een smetteloos wit, doorschijnend onderbroekje: “Is dat jouw handdoek?”
Gek
Een bakje gehakt dat je maanden geleden op de uiterste houdbaarheidsdatum invroor, een vergeten bodempje babi pangang, wat losse plakken bladerdeeg gehuld in een dikke mantel van druipend ijs. Het bos stinkt als een ontdooiend diepvriesvak.
Free 9.0
Wanneer mijn collega’s in een lange rij staan te dubben tussen saladebar en gehaktstaaf, sluip ik met een plastic tasje naar de kelder. Vrijwel niemand weet dat we een riante kleedruimte met douche hebben.
Lintloop
Daar staan we. Een kluitje bibberende hardlopers onder een knaloranje plastic boog van de Rabobank. Alsof die ons kan beschermen tegen de wind. De wind die door mijn d-d-d-dunne shirtje waait. De wind die me van mijn tijd gaat houden. Terwijl donkere wolken in slierten door het zwerk jakkeren, blijft de speaker opbeurende woorden braken.
Tony Blackburn
Je mocht drie C-boeken en twee J-boeken van de bieb lenen. Ik was met zestien jaar enigszins laat in de ban van Thea Beckman, dus die C-boeken waren snel gekozen. Met de J-boeken lag het anders.
Dam tot Dam
Ik haat de Dam tot Damloop. Zo, dat lucht op. Nu nog waarom. Dat laat zich samenvatten in een getal: 1.00.02. Het diepe leed dat hierachter schuilt, hoef ik - denk ik - niet toe te lichten. In gedachten zie ik uw oogleden zwellen.
The Godfather
Het einde van een zomerdag aan de Zeeuwse kust: kinderen vangen en met een ijsje naar de auto lokken. “Hoe heet het hier eigenlijk, papa?”, vraagt mijn zoon. “De Lage Duintjes”, hijg ik terwijl ik met mijn volle gewicht de kinderwagen naar boven duw. “Ik vind ze anders hoog genoeg”, bromt een man naast me.
Work No. 850
Al had Federer hem met bal en al van het Centre Court geslagen, Nadal was winnaar. Niet alleen van Wimbledon, maar van zo veel meer. De commentatoren vergeleken hem met Rocky, maar ik zag Tarzan, de ultieme jager met glanzende spieren, lange haren en een oerkreet bij elke slag.
The Larry Kessler Run
Er zijn niet veel Amerikaanse steden waar ik voluit durf adem te halen. In Boston wel. Er zijn bovendien huizen die ouder zijn dan honderd jaar. Aan de kade kun je een pint pakken en over een naar zeewier ruikende oceaan turen, zonder eerst een lening te moeten afsluiten. Prettige stad. Zo on-Amerikaans, het lijkt wel Europa.
Spiritualiteit
“Zo jongens, morgen is het Pinksteren”, zeg ik. Tibor, vier jaar, stuitert van de bank van het lachen: “Pinksteren? Dat is toch geen woord. Nee, dat kan zo niet. We noemen het Snokkie!” Ik weet even niets verstandigs en trek snel mijn Adidas Supernova Control aan.
Respect
In de stoptrein van Zandvoort naar Amsterdam staat een man in zijn onderbroek. Een hippe Björn Borg onderbroek met een riante zweetstreep over de bilnaad, om over het kruis nog maar te zwijgen. Zijn vriendin overhandigt hem een handdoekje. Haar geblondeerde haar is bezweken door de regen en plakt op haar hoofd.
Daffodil
Kwart over zeven, de wekker zoemt. Mijn hoofd voelt alsof er een olifant op heeft gezeten. Kreunend stommel ik naar de badkamer waar de spiegel het vermoeden versterkt dat een uit de kluiten gewassen kruising tussen een muis en een trompet zijn rimpelige huid in mijn gezicht heeft geperst.
De toverboom
Dario krijst. Nauwelijks acht maanden en hij imiteert feilloos het automatische fluitje van zo’n blauwgele dubbeldekstrein. Tibor, drieënhalf jaar, ligt languit op de grond en doet alsof hij niets hoort. Als ik zijn jas probeer aan te doen, houdt hij zich slap. Ik praat kalm, beheerst, eigenlijk best opgewekt. Echt, de Supernanny zou trots op me zijn.
Er is hoop?
Lornah slaapt 16 uur per dag. Met twee kleine kindjes en een joekel van een baan kan ik daar alleen maar over dromen, dagdromen om precies te zijn. Eigenlijk ziet ze er best moe uit voor iemand die zoveel slaapt.
Over Tim van der Veer
Na de Coopertest rende een tien jaar oude Tim van der Veer (1969) gewoon door, ervan overtuigd dat de wedstrijd nog moest beginnen. Twaalf marathons, tientallen wedstrijden en duizenden trainingen later staat hij nog niet stil.
Hardlopen is niet Tims hobby maar een eerste levensbehoefte. Drie tot zes keer per week houdt hij het lichaam taai en de geest scherp. Dik vijftien kilometer door een regenachtig bos en thuiskomen met modder achter je oren is favoriet. Zijn beste tijden: 2.50 op de hele, 1.15 op de halve.
Tim woont in Utrecht samen met grote liefdes Alaude, Tibor en Dario. Als communicatieadviseur bij Oxfam Novib bestaat Tims dagelijks werk uit campagnes opzetten, ambassadeurs begeleiden en reclamespotjes maken. In Nederland en ver daarbuiten, want het moest maar eens afgelopen zijn met alle armoede en onrecht.
En Tim schrijft. Zijn columns verschenen en verschijnen in Dagblad De Pers, Tijdschrift Papa! en Hardlooptijdschrift 42. Zie verder zijn eigen website.
