Marie-Louise Michelson

De hardloopcarrière van Marie-Louise Michelson (59) verloopt op z'n zachtst gezegd opmerkelijk. Haar prestatieontwikkeling laat nog steeds een sterk opgaande lijn zien. Hoewel ze als kind bewees zeker niet van talent te zijn verstoken, kwam ze pas na haar 50ste in het geschikte vaarwater om dat talent te ontplooien. Haar persoonlijke verhaal is de zoveelste aanwijzing dat laatbloeiers in de hardloopsport het beste meestal nog in zich hebben.

In de zomer van 1953 bezocht de toen elf jaar oude Michelsohn een vakantiekamp. Het hoogtepunt van het seizoen was de jaarlijkse hardloopwedstrijd waaraan alle kinderen deelnamen, en die van het ene kamp leidde naar het andere kamp, over een afstand van precies een mijl. Hoewel, 'alle kinderen', dat klopt niet helemaal. In die jaren mochten alleen de jongens nog meedoen, de meisjes werden geacht enthousiast langs het parkoers te staan om ze aan te moedigen. Die goeie ouwe tijd, weet u wel.
Michelson kan het zich nog levendig herinneren: 'Ik wist dat ik heel hard kon lopen, en ik baalde er stevig van dat ik niet mocht meedoen.' Maar de kleine Marie-Louise had een plan. Ze besloot in haar eentje te gaan oefenen voor de wedstrijd, leende een stopwatch en stond vroeg op om te gaan hardlopen. Vlak voor de wedstrijd vroeg ze aan een van de snellere jongens of hij het parkoers samen met haar zou willen lopen - zo hard mogelijk natuurlijk.

Michelsohn liep een tijd van ongeveer vijf minuten, en dat bleek achteraf sneller dan de winnaar bij de jongens. 'Ik had voor mezelf aangetoond dat ik zou hebben kunnen winnen, dat ik gewoon de snelste was. De jongens wisten het, en de kampleiding ook. Toch heb ik niet geprobeerd alsnog toegang tot de wedstrijd te krijgen, en ook de begeleiders maakten helemaal geen aanstalten dat voor me te regelen.'
Het zou meer dan twintig jaar duren voor Michelsohn weer eens een stukje zou hardlopen. We schrijven inmiddels 1975 en Michelsohn had haar belangstelling voor het lopen helemaal verloren. Ze had wiskunde gestudeerd, een gezinnetje gesticht en was als docent verbonden aan de State University in New York. 'Ik kwam in contact met een collega, die een fervent loper was. Onze gesprekken kwamen steeds op hardlopen, en ik vertelde hem van mijn prestatie in het zomerkamp. Hij kon het nauwelijks geloven, en wilde wedden dat ik zoveel jaar later niet eens meer onder de zes minuten op de mijl zou kunnen blijven. Ik leende een paar hardloopschoenen en liep die mijl in vijf minuten. Ik kon het nog steeds!'

Opnieuw zou het meer dan twintig jaar duren voor Michelsohn weer een paar hardloopschoenen aan zou trekken. De aanleiding was eigenlijk tragisch: haar dochter Michelle kreeg volkomen onverwacht een hersenbloeding. Om de spanning die dat met zich meebracht te kanaliseren, besloot Michelsohn weer met hardlopen te beginnen. Het hielp haar te kunnen omgaan met de situatie van een dochter die half verlamd was en haar spraakvermogen had verloren. Michelsohn ging minder uren werken om zich te kunnen wijden aan de verzorging en genezing van Michelle. Het lopen werkte echter verslavend en drie weken na haar eerste training schreef ze zich in voor een loopje in de buurt. Prompt finishte ze als derde in haar leeftijdscategorie. 'Ik genoot van al die opwinding en energie om me heen', zei Michelsohn. 'Na het startschot renden tientallen mensen me voorbij, maar dat vond ik juist fantastisch. Hardlopen werd voor mij werkelijk de enige manier om van stress af te komen.'

Aanvankelijk trainde Michelson zichzelf. Ze verslond stapels boeken met hardloopkennis. Al met al geen ideale situatie. Ze kwam er al gauw achter dat het nauwelijks mogelijk is jezelf optimaal te begeleiden. Haar carrière raakte echter in een stroomversnelling toen ze via via in contact kwam met trainer en coach Pete Squires. Hij zag haar een paar keer lopen, zag het onmiskenbare talent en bood meteen aan trainingsschema's voor haar te schrijven. Daarnaast sprak hij met Michelson af een keer per week samen de atletiekbaan op te gaan, zodat hij haar aanwijzingen kon geven en haar conditie en belastbaarheid kon inschatten.

Michelsohn is nu zo ver gevorderd dat ze dagelijks traint. Een doorsnee trainingsweek bevat drie intervalsessies die op de baan worden afgewerkt, en vier langere duurlopen waarbij souplesse en gemak centraal staan. Om haar gewicht op peil te houden gebruikt Michelsohn zowel een licht ontbijt als een lichte lunch. Het avondeten is daarentegen compleet en 'stevig'. Coach Squires is nog steeds enthousiast over de grote natuurlijke aanleg van zijn 'pupil'.
Squires: 'Wat me het meest verbaasde, was haar natuurlijke vermogen om diep te gaan en vervolgens snel te herstellen. En dat terwijl ze zich aanvankelijk ontzettend inefficiënt voortbewoog, en aantoonde nauwelijks over tempogevoel te beschikken. We hebben samen hard aan haar tecniek gewerkt, en ze heeft zich ook aangeleerd om in een gelijkmatig tempo te lopen. Marie-Louise is in korte tijd een loper geworden die heel zuinig met haar krachten omgaat.'

Daarnaast zijn Michelsohns tijden met sprongen vooruitgegaan. Haar vijf-kilometertijd bracht ze in anderhalf jaar terug van 21.50 tot 20.21, en op de mijl heeft ze zich met maar liefst achttien seconden verbeterd. Heeft Michelson zich nooit afgevraagd hoe ver ze had kunnen komen als ze de kans had gehad op jonge leeftijd hard te trainen en wedstrijden te lopen? 'Soms denk ik: tjeetje, misschien had ik wel naar de Olympische Spelen gekund. Maar ik ben ook altijd gelukkig geweest in de wiskunde, mijn vakgebied. En het is daarentegen ook erg bijzonder en verfrissend om iets heel nieuws in je leven te hebben als je al in de vijftig bent.'

Blaine Lawson, haar echtgenoot, straalt van trots als de uitzonderlijke sportprestaties van zijn ega ter sprake komen. Hij is niet minder energiek, afgetraind en jeugdig als zij, en vergezelt haar graag bij de vele reizen naar wedstrijden door de Verenigde Staten. Michelsohn en Lawson zijn van plan over twee jaar naar de WK voor veteranen te gaan, die zullen worden gehouden in Puerto Rico. 'Het afgelopen jaar is het tot me doorgedrongen dat ik geen doorsnee loper ben', zegt Michelsohn. 'Ik houd mezelf steeds voor: je bent hartstikke goed. Ik zag mezelf altijd als een middelmaatje. Snelle tijden leken voor mij niet weggelegd. Dat heb ik anders leren zien. Ik weet nu dat ik wereldrecords kan lopen.'

(september 2001)

Lees ook de persoonlijke verhalen van:
Siem Herlaar
Ad Heijdens
Manna Kwak