En dat is medaille twee! Morgen Nadine?

Zilver voor doorzetter Susan Krumins!

woensdag, 8 augustus 2018, 23:18
En dat is medaille twee! Morgen Nadine?
FOTO: ANDY ASTFALCK

Zilver op de 10.000 meter!

Susan Krumins heeft woensdagavond gestunt op de 10.000 meter door een zilveren medaille te veroveren. De 32-jarige atlete liep in Berlijn een uitmuntende race in 31:52.55. Ze liet zich door niemand van de wijs brengen. Tempoversnellingen van de tot Turkse genaturaliseerde titelverdedigster Yasemin Can en de voor Israël uitkomende Lonah Chemtai Salpeter imponeerden Krumins niet. Telkens liep ze rustig de gaten dicht. De laatste kilometers was ze bij machte de uiteindelijke winnares Salpeter (31:43.29) op pakweg 20 meter te blijven volgen.

Gescheurde peesplaat

Krumins werd vorig jaar augustus vijfde op de 10.000 meter bij de wereldkampioenschappen in Londen en was de snelste Europese. In september scheurde ze echter haar peesplaat onder haar voet. Pas begin dit jaar was de pees weer heel, maar nog niet belastbaar. Ze voerde sindsdien een strijd om op tijd fit te zijn die heel veel respect afdwingt. Pas twee weken geleden, tijdens haar hoogtestage in Sankt Moritz, liep ze voor het eerst weer op spikes.

Leren lopen

Het relaas van Krumins na afloop van haar race: ‘Met vallen en opstaan ben ik teruggekomen. Ik heb eigenlijk weer moeten leren lopen. Op hoogtestage in Flagstaff in april heb ik drie weken in het zwembad moeten trainen, terwijl ik om mij heen al mijn tegenstandsters keihard zag trainen. Het was erg moeilijk om je hoofd er dan bij te houden. Als ik naar het zwembad wandelde, begon mijn onderlip een beetje te trillen omdat ik wilde gaan janken, en dan dacht ik van ‘wat heeft het eigenlijk voor zin om te gaan watertrappelen’? Maar dan dacht ik: iedere dag dat ik niets doe loop ik sowieso achter. Dat ik me daar doorheen gesleept heb, is denk ik wel de reden geweest dat ik vandaag niet wilde opgeven. Waarom zo hard vechten het hele jaar en dan vandaag opgeven? De laatste ronden liep ik op mijn tandvlees. Ik ben nog nooit zo kapot geweest.’

Tekst: Eric Roeske