Kerstboom sleept zich voort

Het licht ging uit in Londen. En de spot aan. Op de Puma NightCat Powered series.

woensdag, 29 oktober 2014, 9:52
Kerstboom sleept zich voort

Het licht ging uit in Londen. En de spot aan. Op de Puma NightCat Powered-series.

Londen is al een tijdje de populairste en hipste hoofdstad van Europa en mede daarom vloog ik eind oktober, precies tussen twee venijnige stormen door, naar Engeland. De aanleiding was een presentatie van Puma, dit jaar alweer de derde perstrip naar de Theems en de tweede met een sportief onderonsje. Fijn!
De headquarters van Puma en het hotel lagen vlakbij de London Eye en dan is het natuurlijk handig om even langs die Theems te rennen. De Puma Led Night Run.
Nu ben ik tegenwoordig gelukkig in staat om na veel blessureleed ook daadwerkelijk aan dit soort ongeregelde activiteiten mee te doen. Sterker, ik ben aan het taperen voor de New York City Marathon, een dag of tien later. Piece of cake zou je zeggen, maar dat viel vies tegen. Waren zij nu zo snel of was ik zo langzaam?

Lag het misschien aan de extra rugzak die ik meetorste, inclusief persoonlijke eigendommen en ouderwets aantekeningenschrift? En dat om als volwaardige kerstboom het nieuwste Puma-snufje te testen, de NightCat Powered-series bestaande uit zwarte schoenen, zwart jack en kekke looprugzak. Alle drie bovendien voorzien van veel, sterk reflecterende stroken en zelfs met extra verlichting aan boord. Wel zo handig in het pikkedonker. En mooi materiaal voor de fotograaf in de Londense avond, met op de achtergrond het identiek blauwe licht van de London Eye, het iconische reuzenrad vlakbij de Big Ben.
Op slimme wijze loopt die verlichting van het centrale lampje via flinterdunne buisjes over de rug van je jack en buitenkant van je rugzak: superveilig. Maar goed, dat was niet de vraag.

Lag het dan aan het pelotonnetje journalisten en bloggers? Het valt tegenwoordig in dergelijke gezelschappen op dat echt iedereen hardloopt, een enkele gescheurde enkelband daargelaten. En dat iedereen dat ook nog eens best aardig doet.
Of zijn zij zo jong en onbevangen en ik al wat ouder en voorzichtig? En dat in een marathonvoorbereiding? Ik schrok er toch van. Waarom liep ik niet even lekker als tijdens die drie uur durende langste duurloop van de zaterdag ervoor? Oké, mijn rampenplan om überhaupt zonder blessures in New York aan de start te kunnen verschijnen en die marathon na ruim vijf uur uit te kunnen ‘lopen’, bestaat vooral uit een ritme van drie minuten sjokken en een minuut wandelen. Dus aaneengesloten stukken koud uit de blokken zijn momenteel niet aan mij besteed. Maar al binnen een kilometer amechtig lopen te hijgen, dat kan toch niet? Of zou mijn tempo echt zo veel langzamer zijn dan dat van mijn collega’s?
Zou het ook kunnen dat ik mijn dag niet had? Dat ben ik echt niet gewend… Lag het aan mijzelf? Of aan de koolhydraatvoorraad, die onvoldoende was aangevuld; iets waar ik in de namiddag voor het avondeten altijd last van heb?

Of waren het dan toch de schoenen, de Faas 600 S? Die leken eerder best een aardige zool te hebben, maar toen had ik ze zelf nog niet kunnen testen. De compacte, sponsachtige foamzolen van Puma vind ik an sich tof, maar als je op je hielen landt, zou de initiële demping wel eens kunnen tegenvallen of anders wel de verdere voetafwikkeling. Voor mij als midvoetlander zou die schoen echter geen probleem hoeven zijn. Het kan echter ook hebben gezeten in de onzichtbaar ingebouwde stabiliteit, bedoeld over matige overproneerders. En dus niet voor mij.
Of was het misschien het voetbed, dat niet optimaal ondersteunde en na afloop vaag de voetzoolklacht in herinnering riep die een heel groot deel van mijn marathonvoorbereiding verknalde? Zo vaag overigens, dat ik de volgende ochtend niks meer voelde.

Ach, morgen weer een dag, met wat fitnesstraining om de spieren verder te stalen en blessures voor te zijn. En verder lekker zonder loopschoenen, lui liggen op de bank. Zou dat wat zijn? Daar weten puma’s vast wel raad mee.

Ysbrand Visser
[29 oktober 2014]