Ik deed mijn eerste wedstrijd op 83-jarige leeftijd!

Gerda Samuels wilde in beweging blijven, maar dat ze zelfs over een finishstreep zou gaan...

vrijdag, 17 maart 2017, 11:30
Ik deed mijn eerste wedstrijd op 83-jarige leeftijd!
Gerda Samuels (links)

‘Er is nog zoveel te doen in de wereld.’

‘Ik ben een oude vrouw. Maar toen ik vorig jaar mei over de finishlijn kwam tijdens mijn eerste wedstrijd ooit – een 3,2 kilometer lange trimloop om geld op te halen voor de lokale YMCA – voelde ik mij allesbehalve oud: ik voelde mij euforisch. Na de wedstrijd werd ik door onbekenden omhelsd en gefeliciteerd. Volgens mij neemt er niet vaak iemand deel van 83 jaar oud.

Ik ben altijd wel enigszins sportief geweest en ik was lid bij een sportschool in de buurt van Prescott, Arizona. Toen de sportschool drie jaar geleden zijn deuren sloot, had ik geen plek meer om te sporten. Ik ging zo nu en dan wandelen met vrienden of mijn man, maar in mijn eentje begon ik daar niet aan. Er lopen hier poema’s rond en een confrontatie daarmee zou voor mij het einde kunnen betekenen.

Fijne plek
Uiteindelijk besloot ik dat de lokale YMCA de beste optie was, als ik fit wilde blijven. Ik had de YMCA lange tijd vermeden, omdat ik dacht dat het er te druk zou zijn, maar zodra ik binnenliep realiseerde ik me weer wat een fijne plek het is. Er waren daar zoveel actieve ouderen en ik beweeg graag met leeftijdsgenoten. Net zoals jonge moeders en vrouwen in de menopauze bepaalde zorgen hebben als het aankomt op hun gezondheid, hebben ouderen dat ook. Het was geweldig om tussen mensen te zijn die dat begrijpen.

Ik begon te sporten dankzij het YMCA’s Silver Sneakers fitnessprogramma, speciaal ontworpen voor ouderen die herstellende zijn van een operatie of hun mobiliteit willen verbeteren. Alle oefeningen worden gedaan met een stoel in plaats van op de grond. In onze groep zaten allerlei verschillende mensen, waaronder een vrouw van 94. Ze springt misschien niet zo hoog als de anderen, maar ze is er iedere les, en het is geweldig voor de andere deelnemers om te zien dat fitness echt op iedere leeftijd gedaan kan worden.

Inspirerende sfeer
Dat is de leukste les. Iedereen lacht en heeft plezier. We dansen op de muziek. Als ik een goede grap heb, weet ik dat deze les de perfecte plek is om hem te maken. Ik realiseerde me niet hoe gelukkig we waren, totdat ik aan een andere les deelnam die niet specifiek op ouderen gericht was. Het had simpelweg niet dezelfde inspirerende sfeer.

Hoe zeer ik ook genoot van de Silver Sneakers-lessen, ik heb ook altijd een voorliefde gehad voor wandelen. Ik kom oorspronkelijk uit een klein dorpje in Duitsland, dat midden in het bos ligt. Iedereen in mijn familie wandelde en niet eens zozeer om actief bezig te zijn. Ze wandelden in het bos wanneer ze van streek waren of ergens over moesten nadenken. Zo leerde ik dat wandelen erg goed is voor zowel je mentale als fysieke gezondheid. Dus toen de YMCA vorige zomer wandelen ging promoten, stond ik te popelen om mee te doen.

Uitdaging
Om mensen te motiveren om te wandelen, kondigde de YMCA een 3,2 kilometer lange trimloop en wandeling aan. Hoewel 3,2 kilometer voor sommigen kort lijkt, is dat een behoorlijke afstand wanneer je 83 bent. Dat de eerste helft van het parcours heuvelop ging, maakte het een nog grotere uitdaging. Maar ik was vastberaden om over die finishlijn te komen.

Ik dacht dat het leuker zou zijn om de wedstrijd met anderen van mijn Silver Sneakers-les te doen, maar niemand was moedig genoeg om mij te vergezellen. Ze vonden mij zelfs gek dat ik het overwoog, maar ik ben altijd iemand geweest die overenthousiast over dingen raakt. Zo ben ik geboren, en zo zal ik sterven. Ik besloot dat het mij niet uitmaakte als ik de enige oudere vrouw in de wedstrijd zou zijn.

Kleinkinderen
Om mezelf te motiveren, kocht ik een stappenteller. Ik koos een goedkope, omdat ik er niet te veel geld aan wilde uitgeven, maar dat apparaat was iedere cent waard. Ik maakte hem vast en voelde me net een van mijn kleinkinderen! Het was verkwikkend.

In de maanden voorafgaand aan de wedstrijd stelde YMCA voor dat ik iedere week in totaal zo’n acht kilometer zou lopen – niet per se om te trainen, maar om mezelf te laten zien dat het mogelijk was. Ik was vastberaden dat doel te volbrengen. Tijdens mijn trainingswandelingen lachte en zwaaide ik naar ieder vriendelijk gezicht, maar stopte ik nooit. En in plaats van alleen naar mijn hond te kijken wanneer hij in het park speelde, begon ik rondjes te lopen terwijl hij stoeide met de andere honden.

Terwijl ik oefende, concentreerde ik mij op continue bewegingen. Ik wilde iedere stap even groot maken, de een na de ander. Zelfs kleine stappen brengen je uiteindelijk bij de finish.

Olympische Spelen
De dag van de wedstrijd was ik zenuwachtig. Ik vond een vriendin bij de start, maar ik was wat onzeker, omdat ik wist dat ik niet zo snel kon wandelen als zij. Desondanks was ik vastberaden om bovenop die heuvel te komen en toen ik eenmaal begon was de emotionele steun enorm.

Er waren moeders die kinderwagens vooruitduwden en er liep zelfs een vrouw met een wandelstok mee. Iedereen juichte voor elkaar en had plezier. Ik wist dat ik alleen maar naar de top van de heuvel hoefde te lopen en de rest van de wedstrijd een eitje zou zijn. Voor ik het wist was ik er.

Toen ik over de finishlijn kwam en de organisatoren een medaille om mijn nek hingen, voelde dat alsof ik een eerste plaats op de Olympische Spelen had behaald. Ik zat op een wolk. Ik wist dat ik niet ‘alleen maar een oude dame’ hoefde te zijn. Ja, ik ben oud, maar er is nog steeds zoveel te doen in de wereld! Alles is mogelijk.’

Tekst en foto’s: Gerda Samuels