Bekentenissen van een marathonveteraan (4)

De Marathon Rotterdam van Imo Muller liep een tikje anders dan gepland. Ook dat hoort bij de marathon.

maandag, 9 april 2018, 14:23
Bekentenissen van een marathonveteraan (4)
FOTO: JORDY HINDRIKS

Rechtsaf de Coolsingel op, nog 500 meter te gaan.

Beide kanten van de weg stonden volgepakt met mensen, met daartussen ook veel vrienden en familie. Ze schreeuwden, ze klapten en deelden high fives uit. De oranje finishboog in de verte. De speaker en de beats van de DJ knalden door Rotterdam. Dit hadden de mooiste 500 meter van mijn marathon moeten zijn.

De dag begon op mijn fiets. Zoon Caio voorop, samen op weg naar zijn vriendinnetje Amber. Een kort ritje door een stad nog in rust. De zon liet zich al zien en we zongen vrolijk het olifantenlied uit het Junglebook van Mowgli. We waren vrolijk en een beetje zenuwachtig, het zou een mooie dag worden. Hij een dag spelen bij Amber. Papa en mama naar de marathon van Rotterdam.

BOEM! Daar gingen we, Marathon Rotterdam 2018 was van start. Na 5 seconden een grote valpartij vlak voor me. Een stuk of 20 lopers lagen op de weg waaronder heel veel snelle Afrikanen. Maar ik zag ook de Nederlander Khalid Choukoud, de Belgische debutant Bashir Abdi en loopmaatje Colin er tussen liggen. Ik week uit naar rechts en kon nog net over een been springen. Naast me klapte een Keniaanse loopster tegen het asfalt. Ik had geluk.

De adrenaline zorgde voor een snelle eerste 5km, schema 2u24. Ik vloog, danste over de weg. Helaas liep ik tussen twee groepen in, niet ideaal, maar er stond weinig wind en Martijn zat op de fiets naast me. Overal hoorde ik mijn naam. Gaaf hoeveel supporters er langs het parcours stonden. Dit kon wel eens gaan lukken. Warm of niet, mijn persoonlijk record (2u25.36) gaat eraan!

Halverwege: nog steeds op schema, maar ik voelde me niet hoe ik me zou moeten voelen. De zon brandde en ik liep onrustig. Vanaf kilometer 26 werd er ergens in mijn lichaam een knop omgezet. De kracht, energie en het geloof waren in één klap verdwenen. De kilometer tijden gingen achteruit, ik voelde me leeg. Zo vroeg in een marathon dit gevoel was nieuw voor me, maar ik begreep het signaal van mijn lichaam.

Een persoonlijk record en zelfs een tijd onder de 2u30 zouden er niet inzitten vandaag. De temperatuur liep op, mijn kilometertijden liepen synchroon mee omhoog. Uitstappen spookte door mijn hoofd, maar dat kon ik niet aan mezelf verantwoorden. Rond de Kralingseplas was het een slagveld. Een Keniaan hoofdschuddend op een stoeprand, een Fransman met kramp in de berm.

Het laatste rechte stuk, dit avontuur zou niet eindigen zoals gehoopt. Negen minuten langzamer dan gepland. De pijn in mijn benen viel mee, maar de teleurstelling deed pijn in mijn hele lichaam. Ik wachtte op vriendin Patricia en ook zij eindigde negen minuten later dan gepland. We omhelsden elkaar, zeiden niets. Onze verhalen waren vrijwel identiek. Gegokt en keihard verloren.


Foto: Erik van Leeuwen

We pakten de trein terug samen met de schoonfamilie en Bart (de haas van Patricia) naar huis. Op het station pakte ik mijn fiets. Een lekke band. Een glimlach kon ik niet onderdrukken, het was gewoon zo’n dag. Finishen was het maximaal haalbare en dat hebben we gedaan.

Thuis stond Caio op ons te wachten, hij had geen idee wat we hadden gedaan. Zijn dag was goed geweest en het leek hem nu een goed plan om samen de Olifantendans te doen. Geen probleem jongen, papa danst gewoon met je mee. Glimlachend dacht ik aan een vaste grap van een collega. ‘Best te doen zo’n marathon, je moet er die dag alleen niet teveel omheen plannen.’

Klik hier voor de NN Marathon Rotterdam van Imo op Strava.

Lees ook:

Week 1: Trainen in Monte Gordo
Week 2: Desinfecterende handgel
Week 3: Alles komt goed

Tags: