Bekentenissen van een marathonveteraan (5)

Het zwarte gat.

zondag, 15 april 2018, 9:00
Bekentenissen van een marathonveteraan (5)
FOTO: JORDY HINDRIKS

Het zwarte gat.

Het was 25 september 1990. De dag van mijn verjaardag. Weken keek ik er naar uit. Naar de cadeaus, de taart en de pannenkoeken. Ik dacht na over mijn feestje, een speurtocht in het bos moest het worden! En wie zou ik allemaal uitnodigen? Weken was ik er mee bezig. Aan het eind van de dag was ik steenkapot, maar blij. Veel taart gegeten en prachtige cadeaus gehad. En belangrijker, ik was eindelijk 10 jaar!

De dag na mijn verjaardag werd ik met een raar gevoel wakker. Tuurlijk, ik dacht er met plezier aan terug, maar ik baalde nog meer dat het voorbij was. Op school zei vriendje Mike, ‘Jij bent nog lang niet jarig, over 364 dagen pas!’ Auw, dat deed pijn. Ik had toen nog geen idee hoe het heette, maar ik had het zwarte gat ontdekt.

Ik ben nu 37. Taart, cadeaus en een verjaardagsfeest zijn niet meer zo belangrijk. Wat er tegenwoordig echt toe doet? De marathon. Maandenlang dacht ik aan niks anders. Het juiste tempo, de trainingen en hoe mijn benen voelden. Voor even waren het volbrengen van die dik 42 kilometer de belangrijkste bijzaak van mijn leven. Een intensief project van twaalf weken. Ik deed er alles aan om goed te eindigen op de Coolsingel.

Over de week na een marathon dacht ik eigenlijk niet na. Ik had er ook geen naam voor, maar ik herken het gevoel nu. Het voelt zoals 26 september 1990, de dag na mijn verjaardag.

Het zwarte gat dus, ik denk voor veel marathonlopers herkenbaar. Je doel zit er op en je lichaam doet nog teveel pijn om nieuwe plannen te maken. Hardlopers houden niet van doelloos wakker worden. Wat het allemaal nog moeilijker maakt: je niet mag hardlopen. Deze week stond in het teken van rust. De zon scheen, het was eindelijk lente, een beetje wandelen en een stukje fietsen mocht nog net. Maar niet lang en niet te intensief. De spieren hebben rust nodig.

Omdat je zo weinig sport heb je ook minder honger. Juist nu je zoveel zin hebt in hamburgers, muffins en je zakken M&M’s zou kunnen leegeten. Helaas, je zit in no-time vol. Zonde! Als alternatief grijp je naar alcohol. Een goed glas wijn of een lekker biertje. Dik verdiend zou je zeggen. Vette pech, door de vermoeidheid zorgt het tweede wijntje er al voor dat je denkt op een schommelende zeilboot te staan, te midden van een heftige storm op zee. En bij wijntje drie klapt de giek je hard tegen de grond.

Gelukkig kan ik maandag naar de Boston Marathon kijken. En de marathon van London is volgende week al. En mijn volgende? Dat weet ik niet, maar doelloos rondvaren houd ik niet lang vol!

Lees ook:

Week 1: Trainen in Monte Gordo
Week 2: Desinfecterende handgel
Week 3: Alles komt goed
Week 4: Rechtsaf de Coolsingel